Revolte in Griekenland (2)

31 03 2009

22 maart 2009

Hey J.

Ik probeerde je eerder te contacteren, maar ik had je mailadres verkeerd ingegeven. Ik hoorde dat je graag een mail van me had gehad en hier is hij dan. Ik hoop, ik hoop dat ik je hiermee niet overdonder.

Ik vraag me af wat de mensen van het AK dachten van mijn voorstel tot het organiseren van een extra discussie over Griekenland. Ik kreeg immers maar antwoord van één iemand. Voor mij kan het nog steeds doorgaan, zeker na het grote artikel van gisteren in De Standaard. Schandalig vind ik het dat er in december en januari amper krantenberichten verschenen over de beweging. Als dat al gebeurde, werd de beweging voorgesteld als een hoop blinde rellen en inhoudloze confrontaties met de politie. Vandaag smeren de officiële media de tragische “staart” van de beweging breed uit: zinloze vernieling  van banken, bomaanslagen… De beweging draaide hier echter fundamenteel NIET om.

Vooral in de maand december, misschien ook in januari, verenigden studenten, scholieren, werkenden, werklozen, gepensioneerden… (= de arbeidersklasse) zich in autonome algemene vergaderingen, bijvoorbeeld aan de Polytechnische Universiteit van Athene. Ze discussieerden er over de oorzaken/voedingsbodem van hun woede en de revolte die eruit ontstond: werkloosheid, armoede, bestaansonzekerheid… Het ging niet om een revolte van louter anarchisten, daar leek iedereen het al over eens in de discussie op de Alternatieve Boekenbeurs, zelfs al hadden zij een grote invloed.

Of de gewelddadige confrontaties met de politie al dan niet terecht waren is moeilijk te zeggen. Ik vermoed dat er gegronde verdedigingsacties bij waren, maar ook zinloze vernieling van winkelruiten, auto’s… Ik weet nog steeds niet of het geweld wijst op een zwakte dan wel op een sterkte van de beweging. De vraag is echter of het geweld wel zo alom aanwezig was als burgerlijke media, maar ook anarchistische bronnen zeggen. Welke communiqués zijn geloofwaardig? Welke rapporten zijn representatief voor de beweging? Spreken die van het geweld? Zo niet, was het geweld dan wel algemeen? Zo ja, hoe dan? Welk geweld vonden zij terecht en welk niet? Welk geweld vinden wij terecht? Heiligt het doel de middelen? Legitiem geweld heeft volgens mij alles te maken met voor welke doeleinden, maar ook hoe ze wordt gebruikt.

Volgens mij heeft de kwestie van het geweld alles te maken met een krachtsverhouding tussen proletariaat en bourgeoisie. (Sorry, voor de grote woorden en abstracte formuleringen.) Hiermee bedoel ik geen militaire krachtsverhouding, maar een sociale en politieke krachtsverhouding. Ik geef toe dat ik zelf nog niet helemaal besef wat dit concreet betekent, vandaar dat ik niet veel verder geraak dan abstracte termen. Ik kan je in ieder geval al volgende artikels aanraden van de IKS over de kwestie van het geweld. Ze verschenen naar aanleiding van sabotage-acties in Frankrijk enkele maanden terug.

1. Sabotages des lignes SNCF: des actes stériles instrumentalisés par la bourgeoisie contre la classe ouvrière

http://fr.internationalism.org/icconline/2008/sabotages_sncf_des_actes_steriles_instrumentalises_par_la_bourgeoisie_contre_la_classe_ouvriere.html

2. Débat sur la voilence autour de notre article sur le sabotage des lignes SNCF (prmière partie)

http://fr.internationalism.org/icconline/2008/debat_sur_la_violence_autour_de_notre_article_sur_le_sabotage_des_lignes_de_la_sncf_1.html

3. Débat sur la violence (II): il est nécessaire de passer le faux dilème: pacifisme social-démocrate ou violence minoritaire

http://fr.internationalism.org/icconline/2009/debat_sur_la_violence_2.html

Last, but not least vind ik het ontzettend belangrijk dat de gebeurtenissen in een kader worden geanalyseerd van internationale heropleving van de arbeidersstrijd. Ik ben akkoord met de Internationale Kommunistische Stroming (IKS) die in haar artikels over Griekenland hierop de nadruk legt. In het International Review (theoretischer blad van de IKS) verscheen er een artikel over Griekenland dat een goed overzicht van de beweging geeft en haar sterktes: http://en.internationalism.org/node/2834. (Persoonlijke kritiek op het artikel is dat het weinig spreekt van de zwakheden. Er wordt ook niet ingegaan op het geweld.)

De analyse op een internationaal niveau vind ik ontzettend belangrijk, aangezien het kapitalisme mondiaal is en haar omverwerping enkel internationaal kan gebeuren. Er is maar één internationaal proletariaat, maar zij wordt verdeeld op ontelbaar veel manieren. Het nationalisme is misschien de meest gevaarlijke ideologie die de arbeidersklasse kan aantasten. Om te vermijden dat we hierin worden opgesloten is het best dat we ons niet te veel fixeren op de nationale bijzonderheden van Griekenland. De voedingsbodem voor revolte is immers internationaal. Alle lokale ervaringen moeten bijgevolg zo wijd mogelijk worden verspreid en bediscussieerd.

Vandaar dat ik het belangrijk vindt om discussie te voeren, standpunten te confronteren, opdat we ons de internationale ervaringen – van Griekenland, maar ook van Frankrijk , Spanje, Duitsland (ook aangehaald in Solidair, weekblad van de PVDA, 20 november 2008), Italië, VK, Nederland… – eigen maken. Een revolutie wordt immers niet in één manifestatie van protest gevoerd. Een revolutie wordt ook niet “ingevoerd” per decreet of met formele, welafgelijnde algemene stakingen of betogingen. Het is een proces van opkomende en neergaande politieke en economische strijd, waarbij elke beweging de volgende “voedt” met nieuwe ervaringen, waaruit nieuwe lessen kunnen en moeten worden getrokken, dit om het (klasse)bewustzijn te doen groeien en het revolutionaire proces te versnellen. Rosa Luxemburg beschrijft dit uitvoerig in haar boek “Massastaking, partij en vakbonden”.

Het spijt me als ik te langdradig was. Zie het als een uitgediept vervolg op vorige discussies.

Morgen (maandag) zou ik naar de ResPACT-drink gaan (aan de Universiteit van Antwerpen, stadscampus, 19u30). Ik heb daar afgesproken met iemand die me uitnodigde om samen met twee vrienden van hem een “kapitaal-leesgroep” te starten. Geen idee wat het wordt. Als je wil kunnen we morgen afspreken in Antwerpen om dit samen uit te pluizen. Je mag gerust andere mensen uitnodigen. Ik weet het, ’t is misschien een wat late uitnodiging, maar wie weet kan je toch.

Vriendelijke groeten,

Y.

Advertisements




Revolte in Griekenland (1)

6 03 2009

Correspondentie met het Anarchistisch Kollektief over een eventuele gezamenlijke discussie omtrent de revolte in Griekenland (winter van 2008-2009).

4 maart 2009

Beste mensen van het AK,

Wij zagen elkaar laatste vrijdag op de film- en discussieavond over de revolte in Griekenland.

Er bestond enige onenigheid over de vertoonde film. Volgens sommigen was het een film met de bedoeling een persoonlijke, individuele impressie te geven van de beweging in Griekenland. Ik betwijfel echter nog steeds of een montage van slogans, zonder bijkomende uitleg of argumenten de revolutionaire beweging vooruit helpt. Verder toonde de video voornamelijk beelden van gewelddadige confrontaties tussen politie en demonstranten en van al dan niet gegronde vernieling van auto’s, winkelruiten e.d. Kan iemand op basis hiervan begrijpen wat de beweging inhield? Is het voldoende een dergelijke film te tonen om mensen te overtuigen dat de Griekse beweging net niet louter uit blinde heethoofden en destructieve rellen bestond, zoals de officiële media ons meedelen? Ik denk nog steeds van niet.

Wat er na de filmvertoning volgde vond ik echter heel positief. Er werd een vrije discussie gestart, die in feite al begon op de alternatieve boekenbeurs van zaterdag 21 februari (Gent). Zowel toen als vrijdag discussieerden we over de oorzaken van de beweging, de maatschappelijke voedingsbodem die tot de revolte leidde. Het merendeel van de deelnemers waren ervan overtuigd dat de revolte van de jongeren (en ouderen) te Griekenland terecht is.

We hadden het echter nog meer over hoe de opstand gebeurde en dan vooral over het geweld. Was het geweld te Griekenland gegrond? Bestond het verzet wel enkel uit gewelddadige confrontaties? We spraken bijv. amper tot niet over de enkele stakingen die plaatsvonden of de vele bezettingen van overheidsgebouwen om ze tot plekken van open discussie te maken. Ik denk hierbij aan de algemene vergaderingen aan de Polytechnische universiteit van Athene, de bezette vakbondsgebouwen van de GSEE (= de grootste vakbond van Griekenland). Welke methoden van strijd bieden perspectieven en welke niet, gegeven de context?

We bediscussieerden ook even hoe een nieuwe maatschappij op te bouwen, anarchistisch of communistisch, als alternatief op het kapitalisme. Sommigen menen dat die nieuwe maatschappij kan opgebouwd worden binnen het kapitalisme. Die eilandjes kunnen zich dan uitbreiden als een olievlek en het kapitalisme wegdringen. Het was echter al snel duidelijk in de discussie dat het kapitalisme dit nooit zomaar zou toelaten. Daarom meenden enkelen dat de grenzen van die eilandjes door een soort permanente guerrilla moeten worden verdedigd en verlegd. Anderen stelden dan dat het kapitalisme in haar geheel moet worden vernietigd om nadien de alternatieve maatschappij op te bouwen. Hoe het kapitalisme doen verdwijnen? Moeten we geen idee hebben van wat het kapitalisme net tot kapitalisme maakt om het dan effectief te vernietigen? Dit is een zeer praktische vraag, want als blijkt dat het niet voldoende is dat banken en beursen worden platgelegd om het kapitalisme te doen verdwijnen, wat moet er dan wel gebeuren? De inhoud en de vorm van een strijd staan immers niet los van elkaar.

Omdat ik de indruk heb dat de discussie nog lang niet af was, stel ik voor samen een openbare discussie te organiseren en daarvoor ook andere mensen en groepen uit te nodigen zoals de Groep van Autonome Libertairen te Leuven, de mensen die de inleiding gaven op de alternatieve boekenbeurs, Internationalisme en eventuele anderen (voorstellen?). Met die discussie wil ik helemaal geen ronselactiviteit organiseren of een nieuwe “superorganisatie” creëren, maar een plek voor discussie en verheldering. Willen we immers niet zo veel mogelijk leren uit de gebeurtenissen in Griekenland en ons de ervaringen van daar eigen maken?

In Leiden bestaat er een soort discussiegroep die op regelmatige basis een “open assembly” houden. Zij hielden ook een discussie over Griekenland (http://eurodusnie.nl/index.php?option=com_eventlist&Itemid=616&func=details&did=834). Ik stel voor ook hen uit te nodigen om hun argumenten en eventuele conclusies te ontdekken en misschien ook hun manier van discussiëren en organiseren te leren kennen.

Als dit jullie aanspreekt, laat het me weten, zodat we afspraken kunnen maken over hoe de discussie te houden en waar en wanneer precies. Het lijkt me goed als de discussie nog deze maand plaatsvindt, als dat kan voor jullie.

Met vriendelijke groeten,

Y.

6 maart 2009

Hoi Y.,

Bedankt voor je mail. Hier even mijn persoonlijke mening.

Het is nooit de bedoeling van de filmmakers geweest om een uitgebreide documentaire te maken waarin alle feiten, oorzaken en contexten worden geanalyseerd. Wij vonden het echter wel nodig om hierbij stil te staan d.m.v. een korte inleiding (al schoot die lichtelijk tekort, ze werd immers op een tiental minuten voorbereid), de verwijzing naar de artikels in de nar en natuurlijk door de discussie achteraf. Als anarchist en revolutionair is het nodig om steeds de context in het achterhoofd te houden en om je te informeren over wat er precies aan de hand is. Los daarvan denk ik eigenlijk niet dat je de film kan reduceren tot een aaneenschakeling van slogans en beelden van rellen. De film geeft, zoals je zegt, de gevoelens en ervaringen van enkele Griekse opstandelingen weer. En het is net daarom dat ik de film zo goed vind. Het anarchisme hecht een grote waarde aan het individu en aan de individuele bevrijding als noodzakelijke voorwaarde voor collectieve bevrijding (daar waar andere revolutionaire linkse stromingen zich volgens mij enkel blindstaren op de massa en de waarde van het individu onderschatten of zelf als kleinburgerlijk afschilderen). De film toont volgens mij zeer goed (en vertrekkende vanuit het individu, dat natuurlijk steeds in interactie staat met de groep) hoe mensen zich radicaal en op grote schaal kunnen losmaken van hun dagelijkse leven door in opstand te komen tegen het bestaande en merken dat ze niet machteloos staan en wel degelijk een enorme slagkracht hebben.

I.v.m. het geweld. Dit is een eindeloze discussie die wij in het Gentse al meer dan eens gevoerd hebben in verschillende contexten. Volgens mij is het geweld in Giekenland legitiem en duidelijk gericht tegen symbolen van onderdrukking (auto’ s zullen we hier dan maar even indelen als ‘collateral damage’ of, laten we zeggen, goed barricademateriaal). Het lijkt me duidelijk dat de huidige orde niet zal vallen zonder slag of stoot en dat de revolutionaire beweging vroeg of laat altijd geweld zal nodig hebben om radicale veranderingen door te duwen. Gezien de massale omvang van de opstand in Griekenland lijkt het me logisch dat velen naar geweld grepen. Hierbij wil ik geen negatief waardeoordeel vellen over geweldloos verzet; zolang dit maar solidair (met mensen die wel geweld gebruiken) en niet dogmatisch gebeurt. De bezettingen kwamen trouwens wel aan bod in de film. Deze bezettingen en discussieplaatsen zijn enorm positief en minstens even belangrijk als de gevechten op straat. Wat volgens mij goed was is dat deze geweldloze middelen steeds in solidariteit en als onderdeel van de gehele opstand gebeurden (waarschijnlijk ook door dezelfde mensen die ‘s nachts in confrontatie gingen met de flikken) en zich dus niet distantieerden van het geweld. Ik geef toe dat we over de bezettingen niet al te veel gesproken hebben die avond, maar dat komt denk ik omdat we daar niet al te veel over weten. Niemand van ons is immers naar Athene gegaan om discussies bij te wonen. De discussie kwam ook nogal abrupt tot een einde, als het langer had geduurd waren we er misschien wel toe gekomen…

Om mezelf nog even te verduidelijken: ik vond de film enorm goed omdat hij goed de individuele drijfveren van gerevolteerden illustreert. Ik vind de film op zichzelf staand echter zeker niet genoeg. Discussie, contextschets en -analyse blijven noodzakelijk. Ik denk dat dit op de infoavond wel gebeurde en daarom kijken we als kollektief tevreden terug op deze geslaagde activiteit.

Wat betreft een nieuwe discussie: ik vind dit zeker geen slecht idee, hoewel er de laatste maanden in anarchistische kringen natuurlijk al enorm veel gediscussieerd is over de materie. We zullen het er op onze vergadering eens over hebben. We spelen al een tijd met het idee om regelmatige discussies tussen anarchisten (AK, GAL, ACRATA,… en andere anarchisten) (en zonder daarom een federatie ofzo te creëren) te organiseren. Het goede aan anarchisme is volgens mij het gezonde wantrouwen tegen overkoepelende en sterke structuren die op den duur zelf belangrijker worden dan de ideeën die erachter zitten. We moeten echter zien dat we niet los en elk op ons eigen eilandje beginnen werken want zo geraken we nergens. Grote discussies zijn dus echt wel belangrijk om van gedachten te wisselen. Die komen er in de toekomst dus zeker nog aan!

Tot binnenkort, altijd welkom op AK-activiteiten.