Strijd in de Franse universiteiten

8 06 2009

Correspondentie over de strijd in de universiteiten in Frankrijk.

Correspondance sur les luttes dans les universités en France.

Zie ook/voire aussi: Gouvernements et syndicats main dans la main pour saboter le mouvement dans les universités (courrier de lecteur)

? mai 2009

Salut Y.

Je reprends tout juste les cours après 2 mois d’interruptions à l’Université pour cause de revendications sociales. On s’ est bien amusé jusque là mais maintenant dur, dur… en espérant que l’année soit validée.

Voilà, une vie étudiante bien remplie entre babysitting, sorties avec les copains, réflexions sur la société et actions contestataires sur toutes les choses aberrantes que nous pond notre cher gouvernement.

A bientôt

P.

5 mai 2009

Salut, salut,

Je n’ ai pas trop suivi les contestations en France, que de loin. J’ espère fortement que votre année sera validée.

Comme d’ habitude les médias belges (et probablement aussi d’autres pays) font que discréditer les protestations: ‘les français’ auraient une ‘culture’ de grèves. Comme si vous ne prenez pas de risque en manifestant et en faisant la grève! Comme si vous n’ avez pas de raisons sérieuse de contester! D’ une façon très subtil ils présentent ‘les français’ comme des fenians: dans le même journal ou paraissait l’ article sur les étudiants, il y avait un autre article sur une étude qui a conclu qu’ en France on mange et dort le plus longtemps par rapport aux autres pays industrialisé. Ah, les méthodes de divisions!

Peut-être que vous devriez décider d’arrêter votre lutte avant les examens. Je pense qu’il est mieux de prendre une tel décision d’ une façon consciente et collective, avant que le mouvement dérape dans une violence désespéré. Vous pourriez la reprendre plus tard. Mais il est clair qu’ aussi longtemps que le gouvernement ne valide pas votre année, il faut protester, pas isolé dans son coin, mais d’une façon la plus large possible. Je pense aux mouvements contre le CPE et la LRU qui trouvaient leur force dans l’ extension de la lutte, dans la solidarité entre salariés et étudiants pour des meilleurs conditions de vie, et donc pas dans des blocages. Les blocages, c’est bien pour fixer des gens sur un problème, par exemple un plan d’ épargne (du gouvernement ou d’une entreprise), mais ne sont jamais un but en soi. Le but c’est de convaincre les autres que vos problèmes sont aussi leur problèmes et que pour lutter contre, il faut se réunir et refuser ensemble les aggravations des conditions de travail et la précarité.

Ici, il y a eu une manifestations contre les coûts des études. Pour moi cette manif ne ressemblait en rien à ce qui se passe en France. C’ était plutôt un cortège de carnaval pour amuser les hauts-fonctionnaires de l’ UE. Les étudiants ici n’ont pas encore compris que ça ne sert à rien de se défouler devant les portes des inventeurs des plans d’ épargne (ce cas-si c’était contre le plan Bologne, plan qui veut rendre le marché des études plus concurrentiel à un niveau Européen). Il faut plutôt se diriger vers d’ autres étudiants pour les convaincre de la nécessité de lutter. A part ça il ne comprennent pas encore qu’il ne suffit pas d’une seul manifestation, mais que seulement un mouvement peut mettre pression sur les gouvernements. Naturellement les Trotskistes et confrères (les équivalents de LO, la LCR et la NPA de France) et même les syndicats n’ ont fait que contribuer dans ces illusion, puisque c’ est eux qui ont organiser la manif. C’est eux qui ont décider de la date stupide, puisque toute proche des examens: impossible de faire naitre un mouvement. C’est eux qui ont décider le trajet vers les bâtiments de l’ UE, au lieu d’ aller vers les université et les écoles. Ils se disent contre les injustices sociales, mais il ne font que mener les étudiants sur des fausses pistes.

Enfin, je m’ arrête la. J’ espère ne pas avoir été complètement à côté de la plaque, ni de vous avoir choqué.

Y.

7 mai 2009

Salut Y.

Merci pour ton message, tu n’es, d’après moi, pas du tout à côté de la plaque. Il y a effectivement des difficultés à faire des choses qui ont en même temps du sens et de l’impact. Mais ce qui est sûr, c’est que les temps ont changé et que les méthodes d’avant ne marche plus aujourd’hui avec ce gouvernement, et que dans tout les cas, il va falloir durcir les actions…

Pour la question des examens, je comprend ton point de vue, mais je te soumets une réflexion qui nous fait débattre: quel est l’intérêt de passer des examen sur 3 semaines de cours? Ce qu’on a perdu avant tout ce sont les savoirs du semestre et je peut te dire que je suis bien déçu, mais si tu voyais dans quelle condition va se passer les examens cela n’a aucun sens: bourrage de crâne de notion importante, épreuves “bidon” juste pour avoir une note, travail “occupationnel” sans sens juste pour passer le temps… Tu serais scandalisé! Bref, les exams c’est une grande blague.

Sinon, je suis bien d’accord qu’il faudrait élargir le mouvement et tout ça… On a eu des manifestations historiques qui regroupaient tous les corps syndicaux nationaux, interprofessionnelles: des millions de gens en colère dans les rues et après… rien… il faut croire que c’est encore supportable pour eux…

En tout cas, j’ imprime ton mail pour le montrer à mes copains car je pense qu’ils seront contents d’apprendre le regard que porte la Belgique sur la France et ces concitoyens.

A bientôt,

P.

7 mai 2009

Salut P.

Je serais bref, parce qu’ il faut que je prépare mes examens.

Tu parles de “durcir les actions” Qu’est-ce que ça veut dire? Le blocage, le sabotage, etc. ou multiplier les appels envers d’ autres étudiants, écoliers et surtout salariés/ouvriers? Je ne sais pas si le mouvement est en pleine montée (= extension de la lutte) ou en descente. Des mouvements sociaux qui n’ arrivent pas à percer l’ isolation peuvent terminer dans des actions désespérée comme le sabotage, ce qui à la fin ressemble beaucoup au terrorisme. Dans un cas pareil on ouvre la porte à la discréditation du mouvement par les médias et le gouvernement, et donc à la répression.

Avez-vous confiance dans les syndicats? Je me rappelle du mouvement CPE que ce sont bien les étudiants eux-mêmes qui ont garder en vie le mouvement à travers les AG, qui était ouvertes à tout le monde, et pas les syndicats. Ont-ils contribuer à l’ extension de la lutte? Ont-ils diffuser des tractes disant que les travailleurs devrait se mettre en grève en solidarité avec les futurs travailleurs?

Je t’envoie deux lien vers des articles d’un groupe politique avec lequel je sympathise. Je pense que surtout le premier article est à sa place dans cette petite discussion (il est aussi plus court). Peut-être que tu me trouvera trop radical. Si c’est le cas, n’ hésite pas à réagir.

Face aux attaques du capital, comment peut-on lutter?

http://fr.internationalism.org/book/export/html/3181

Thèses sur le mouvement des étudiants du printemps 2006 en France

http://fr.internationalism.org/book/export/html/1806

Bises,

Y., internationaliste

Advertisements




ResPACT-betoging

17 05 2009

Mailwisseling over de ResPACT-betoging van 28 april 2009 te Brussel (www.respact.be). Een meer uitgebreide analyse van studiekosten, beursstudenten, studentenbeweging… zal later volgen. In de hoop dat dit al een goede richting kan geven aan verdere discussies…

Dag kameraad,

(…)

Het gaat erg goed met me. De afgelopen twee weken bestonden uit veel schoolwerk, maar een mens moet niet klagen zelfs niet als hij een Antwerpenaar is en de straten vuil zijn. Ik studeer hier wat ik wil en ik heb veel geleerd. Er zijn voordelen aan het Britse onderwijssysteem, ik heb soms de indruk dat het wat moderner is dan in België en ik heb hier heel goed professoren, maar dat is de verdienste van die mensen zelf, denk ik en niet van het Britse Systeem. Het is en blijft wel duur (in de duizenden ponden), dus iedereen of toch de gewone mensen, beginnen aan hun leven met schulden. Ik schudde vroeger altijd m’n hoofd toen je zei dat het probleem overproductie is en niet overconsumptie en dat er eigenlijk geen geld is, omdat de hele wereld op krediet draait. Je had gelijk (allez, ‘t is niet dat jij dat ontdekt heb).

Ik schaar me niet volledig achter de Respacte eisenbundel of organisatiestructuur, en vind dat ze studiekosten nogal ruim nemen. Voor mij dienen de studiekosten niet verlaagd te worden, ik kan dat betalen. Het beurzensysteem moet aangepast worden voor mensen die het echt nodig hebben en er dienen meer investeringen komen voor kleinschaliger, meer studentgericht onderwijs dat zich niet opsluit in de klas. Maar gewoon pleiten voor gratis universitair onderwijs, gaat geen kansengelijkheid creeëren. We weten allebei dat de fundamentele ongelijkheid niet daar is. Hoe was de Respact-betoging?

Ik heb hier enkele essays moeten schrijven. Twee ervan zullen je misschien interesseren, en stuur ik ook in bijlage om op toilet te lezen.  Eentje over Karl Marx en de relevantie van zijn analyse van het kapitalisme. Niet helemaal tevreden van, het moet ook allemaal op minder dan 3000 woorden zijn, maar het biedt stof voor discussie. En één met de vraag: of de financiële crisis zal eindigen in een nieuwe grote depressie. Het feit dat academische papers zijn van louter 3000 woorden, haalt de scherpe kantjes ervan af, dus het kan ook gewoon dienen als stof voor discussie.

Hoe zit het met je plannen voor een ‘Kapitaal’ leesgroep met die nieuwe vrienden die je gemaakt hebt? Ik kan je aanraden om niet alleen het grote werk te lezen, omdat het toch wel een kluif is waar zelfs Idefix moeite mee zou hebben. Voor de paper heb ik een boek gebruikt, ‘explaining Capital’ of zoiets. Een soort van gids, inleiding tot de politieke economie van onze bebaarde vriend (boer Karl van de kinderboerderij).

(…)

Ys.

Dag Ys.

(…)

De Respact-betoging was trouwens weinig waard. De betoging leek nogal hard op die tegen het plan VDB, enkel hadden we nu mooi weer. Veel tamtam, maar ik betwijfel of het een positieve impact zal hebben op eender wat: noch de reformist, noch de revolutionair kan tevreden zijn.
Voor mij was het eerder een grote show van allerlei linkse groepen om toch maar te tonen hoe bezorgd ze zijn om de verslechterende levensomstandigheden. Het was niet eens om een soort ongenoegen op te vangen, want ik heb niet de indruk dat er momenteel een grote ontevredenheid leeft onder de studenten over de studiekosten.

Ik ben akkoord dat de onderwijskosten te hoog liggen. De directe kosten, zoals inschrijvingsgeld, boeken en cursussen zullen wel lager liggen dan bij onze naburige landen, maar we mogen koten, vervoer en levensonderhoud niet negeren. Ik denk dat we dus wel ‘ruim’ mogen rekenen. Oké, soms werd er in de flyers en pamfletten van ResPACT nogal grof gesmeten met hoge cijfers, daar ben ik ook niet voor. Maar studeren is niet gratis en ik wed dat je dat het beste kan merken door naar het aantal beursstudenten te kijken. En aangezien het toekennen van beurzen wordt bepaald door het inkomen, is dat ook ineens de link tussen onderwijskosten en inkomen. Dat verband is cruciaal, want als je een werkelijke vermindering van de studiekosten eist, is dat in de veronderstelling dat de lonen dezelfde blijven of verhogen en de werkloosheid en armoede niet toenemen. De werkloosheid neemt echter wel toe, de laatste maanden zelfs massaal, waardoor niet enkel onderwijs, maar ook vele andere levenskosten toenemen.

Ik pleit dan ook voor een verbreding van de eisen: van specifieke studenteneisen naar eisen die voor alle toekomstige en huidige arbeiders kunnen gelden. Er waren wel bredere slogans, zoals: “Wij willen hun crisis niet betalen!”, maar die versterken dan weer de illusie dat de crisis een zaak is van hebzuchtige personen, terwijl de crisis het gevolg is van het failliete kapitalisme. Maar goed, ik wil niet de puritein uithangen: zo een slagzin kan je door de vingers zien als er een werkelijk streven bestaat naar uitbreiding van het protest en het vormen van een beweging. Dat streven bestond echter niet: het was een eenmalige carnavalsstoet, gepland net voor de examenperiode, waardoor ge elke mogelijkheid tot het uitgroeien van een beweging in de kiem smoort.

Dit soort optochten zijn dan nog eens meestal gericht tot de uitvinders en actieve verdedigers van Bolognaplannen en gelijkaardige, plannen die de concurrentie op de studiemarkten willen opdrijven en de studiekosten uiteindelijk mee opdrijven. Een echte druk op die meneren (en mevrouwen) kunt ge enkel uitoefenen zoals in Frankrijk gebeurde in de CPE-beweging of onlangs in Griekenland (om maar de meest verregaande, recente voorbeelden te noemen) waar jongeren en volwassenen een actieve solidariteit uitten tegen de miserie (en geen ‘solidariteit’ in de miserie, in de zin van: “We moeten allemaal samen de broeksriem aantrekken”). Die actieve solidariteit houdt in dat studenten en/of arbeiders hun collega’s op het probleem wijzen van bijv. hoge studiekosten of een CPE-plan. Dat deden de studenten in Frankrijk door de universiteiten te blokkeren en pamfletten uit te delen, waarin ze opriepen om deel te nemen aan de algemene vergaderingen (AV). In die AV’s kon iedereen voorstellen doen i.v.m. het verdere verloop van de beweging (meestal werden de beslissingen genomen door de studenten van de desbetreffende campus). Een grote rem op de CPE-beweging waren de officiële vakbonden die, ondanks de grote vraag van de jongeren, geen oproep deden tot een staking en amper reclame maakten voor de verschillende grote betogingen.

Zulke bewegingen zijn meestal niet georganiseerd door linkse organisaties of vakbonden, maar gaan uit van de arbeiders zelf. De rol van revolutionairen is dan ook niet de revolutie te ‘maken’, dat doet de arbeidersklasse. Wat revolutionairen moeten doen is de klasse op haar miserie wijzen, de klasse  doen inzien dat het kapitalisme geen toekomst biedt en dat zij zich er enkel van kan verlossen door een revolutie. Abstracter gezegd: de revolutionaire organisaties moeten het klassebewustzijn aanmoedigen en het proletariaat wijzen op haar historische rol. Heel typisch aan organisaties als de LSP en Comac is dat zij een betoging organiseren en dan mensen bijeenscharrelen om de stoet te ‘vullen’. Voor hen is een betoging ‘geslaagd’ als er x aantal mensen kwamen. Waar zijn de revolutionaire doelstellingen gebleven? Welke sporen laat de betoging na op de deelnemers en aanschouwers?

Soit, ik laat het hierbij. Ik zou nog kunnen doorgaan, maar ik moet ook nog wat studeren enzo. Niet dat de studies oninteressant zijn, echt niet. Het boeit me meer dan ooit tevoren. Ik ben nu grondig dat boekje (Ecology against capitalism) aan het lezen van John Bellamy Foster en het is verbluffend hoe diepgaand die kerel gaat. Ik ben het niet eens met alle hoofdstukken, maar het geeft een mooi kader voor het begrijpen en bekritiseren van de ‘oorzaken’ en ‘oplossingen’ die economische en ecologische denkers voorstellen. Ik raad je echt aan het te kopen, zeker omdat je in het VK zit en het daar wss makkelijker is te krijgen dan hier.

(…)

Groet,

Y.