Strijd in de Franse universiteiten

8 06 2009

Correspondentie over de strijd in de universiteiten in Frankrijk.

Correspondance sur les luttes dans les universités en France.

Zie ook/voire aussi: Gouvernements et syndicats main dans la main pour saboter le mouvement dans les universités (courrier de lecteur)

? mai 2009

Salut Y.

Je reprends tout juste les cours après 2 mois d’interruptions à l’Université pour cause de revendications sociales. On s’ est bien amusé jusque là mais maintenant dur, dur… en espérant que l’année soit validée.

Voilà, une vie étudiante bien remplie entre babysitting, sorties avec les copains, réflexions sur la société et actions contestataires sur toutes les choses aberrantes que nous pond notre cher gouvernement.

A bientôt

P.

5 mai 2009

Salut, salut,

Je n’ ai pas trop suivi les contestations en France, que de loin. J’ espère fortement que votre année sera validée.

Comme d’ habitude les médias belges (et probablement aussi d’autres pays) font que discréditer les protestations: ‘les français’ auraient une ‘culture’ de grèves. Comme si vous ne prenez pas de risque en manifestant et en faisant la grève! Comme si vous n’ avez pas de raisons sérieuse de contester! D’ une façon très subtil ils présentent ‘les français’ comme des fenians: dans le même journal ou paraissait l’ article sur les étudiants, il y avait un autre article sur une étude qui a conclu qu’ en France on mange et dort le plus longtemps par rapport aux autres pays industrialisé. Ah, les méthodes de divisions!

Peut-être que vous devriez décider d’arrêter votre lutte avant les examens. Je pense qu’il est mieux de prendre une tel décision d’ une façon consciente et collective, avant que le mouvement dérape dans une violence désespéré. Vous pourriez la reprendre plus tard. Mais il est clair qu’ aussi longtemps que le gouvernement ne valide pas votre année, il faut protester, pas isolé dans son coin, mais d’une façon la plus large possible. Je pense aux mouvements contre le CPE et la LRU qui trouvaient leur force dans l’ extension de la lutte, dans la solidarité entre salariés et étudiants pour des meilleurs conditions de vie, et donc pas dans des blocages. Les blocages, c’est bien pour fixer des gens sur un problème, par exemple un plan d’ épargne (du gouvernement ou d’une entreprise), mais ne sont jamais un but en soi. Le but c’est de convaincre les autres que vos problèmes sont aussi leur problèmes et que pour lutter contre, il faut se réunir et refuser ensemble les aggravations des conditions de travail et la précarité.

Ici, il y a eu une manifestations contre les coûts des études. Pour moi cette manif ne ressemblait en rien à ce qui se passe en France. C’ était plutôt un cortège de carnaval pour amuser les hauts-fonctionnaires de l’ UE. Les étudiants ici n’ont pas encore compris que ça ne sert à rien de se défouler devant les portes des inventeurs des plans d’ épargne (ce cas-si c’était contre le plan Bologne, plan qui veut rendre le marché des études plus concurrentiel à un niveau Européen). Il faut plutôt se diriger vers d’ autres étudiants pour les convaincre de la nécessité de lutter. A part ça il ne comprennent pas encore qu’il ne suffit pas d’une seul manifestation, mais que seulement un mouvement peut mettre pression sur les gouvernements. Naturellement les Trotskistes et confrères (les équivalents de LO, la LCR et la NPA de France) et même les syndicats n’ ont fait que contribuer dans ces illusion, puisque c’ est eux qui ont organiser la manif. C’est eux qui ont décider de la date stupide, puisque toute proche des examens: impossible de faire naitre un mouvement. C’est eux qui ont décider le trajet vers les bâtiments de l’ UE, au lieu d’ aller vers les université et les écoles. Ils se disent contre les injustices sociales, mais il ne font que mener les étudiants sur des fausses pistes.

Enfin, je m’ arrête la. J’ espère ne pas avoir été complètement à côté de la plaque, ni de vous avoir choqué.

Y.

7 mai 2009

Salut Y.

Merci pour ton message, tu n’es, d’après moi, pas du tout à côté de la plaque. Il y a effectivement des difficultés à faire des choses qui ont en même temps du sens et de l’impact. Mais ce qui est sûr, c’est que les temps ont changé et que les méthodes d’avant ne marche plus aujourd’hui avec ce gouvernement, et que dans tout les cas, il va falloir durcir les actions…

Pour la question des examens, je comprend ton point de vue, mais je te soumets une réflexion qui nous fait débattre: quel est l’intérêt de passer des examen sur 3 semaines de cours? Ce qu’on a perdu avant tout ce sont les savoirs du semestre et je peut te dire que je suis bien déçu, mais si tu voyais dans quelle condition va se passer les examens cela n’a aucun sens: bourrage de crâne de notion importante, épreuves “bidon” juste pour avoir une note, travail “occupationnel” sans sens juste pour passer le temps… Tu serais scandalisé! Bref, les exams c’est une grande blague.

Sinon, je suis bien d’accord qu’il faudrait élargir le mouvement et tout ça… On a eu des manifestations historiques qui regroupaient tous les corps syndicaux nationaux, interprofessionnelles: des millions de gens en colère dans les rues et après… rien… il faut croire que c’est encore supportable pour eux…

En tout cas, j’ imprime ton mail pour le montrer à mes copains car je pense qu’ils seront contents d’apprendre le regard que porte la Belgique sur la France et ces concitoyens.

A bientôt,

P.

7 mai 2009

Salut P.

Je serais bref, parce qu’ il faut que je prépare mes examens.

Tu parles de “durcir les actions” Qu’est-ce que ça veut dire? Le blocage, le sabotage, etc. ou multiplier les appels envers d’ autres étudiants, écoliers et surtout salariés/ouvriers? Je ne sais pas si le mouvement est en pleine montée (= extension de la lutte) ou en descente. Des mouvements sociaux qui n’ arrivent pas à percer l’ isolation peuvent terminer dans des actions désespérée comme le sabotage, ce qui à la fin ressemble beaucoup au terrorisme. Dans un cas pareil on ouvre la porte à la discréditation du mouvement par les médias et le gouvernement, et donc à la répression.

Avez-vous confiance dans les syndicats? Je me rappelle du mouvement CPE que ce sont bien les étudiants eux-mêmes qui ont garder en vie le mouvement à travers les AG, qui était ouvertes à tout le monde, et pas les syndicats. Ont-ils contribuer à l’ extension de la lutte? Ont-ils diffuser des tractes disant que les travailleurs devrait se mettre en grève en solidarité avec les futurs travailleurs?

Je t’envoie deux lien vers des articles d’un groupe politique avec lequel je sympathise. Je pense que surtout le premier article est à sa place dans cette petite discussion (il est aussi plus court). Peut-être que tu me trouvera trop radical. Si c’est le cas, n’ hésite pas à réagir.

Face aux attaques du capital, comment peut-on lutter?

http://fr.internationalism.org/book/export/html/3181

Thèses sur le mouvement des étudiants du printemps 2006 en France

http://fr.internationalism.org/book/export/html/1806

Bises,

Y., internationaliste

Advertisements




ResPACT-betoging

17 05 2009

Mailwisseling over de ResPACT-betoging van 28 april 2009 te Brussel (www.respact.be). Een meer uitgebreide analyse van studiekosten, beursstudenten, studentenbeweging… zal later volgen. In de hoop dat dit al een goede richting kan geven aan verdere discussies…

Dag kameraad,

(…)

Het gaat erg goed met me. De afgelopen twee weken bestonden uit veel schoolwerk, maar een mens moet niet klagen zelfs niet als hij een Antwerpenaar is en de straten vuil zijn. Ik studeer hier wat ik wil en ik heb veel geleerd. Er zijn voordelen aan het Britse onderwijssysteem, ik heb soms de indruk dat het wat moderner is dan in België en ik heb hier heel goed professoren, maar dat is de verdienste van die mensen zelf, denk ik en niet van het Britse Systeem. Het is en blijft wel duur (in de duizenden ponden), dus iedereen of toch de gewone mensen, beginnen aan hun leven met schulden. Ik schudde vroeger altijd m’n hoofd toen je zei dat het probleem overproductie is en niet overconsumptie en dat er eigenlijk geen geld is, omdat de hele wereld op krediet draait. Je had gelijk (allez, ‘t is niet dat jij dat ontdekt heb).

Ik schaar me niet volledig achter de Respacte eisenbundel of organisatiestructuur, en vind dat ze studiekosten nogal ruim nemen. Voor mij dienen de studiekosten niet verlaagd te worden, ik kan dat betalen. Het beurzensysteem moet aangepast worden voor mensen die het echt nodig hebben en er dienen meer investeringen komen voor kleinschaliger, meer studentgericht onderwijs dat zich niet opsluit in de klas. Maar gewoon pleiten voor gratis universitair onderwijs, gaat geen kansengelijkheid creeëren. We weten allebei dat de fundamentele ongelijkheid niet daar is. Hoe was de Respact-betoging?

Ik heb hier enkele essays moeten schrijven. Twee ervan zullen je misschien interesseren, en stuur ik ook in bijlage om op toilet te lezen.  Eentje over Karl Marx en de relevantie van zijn analyse van het kapitalisme. Niet helemaal tevreden van, het moet ook allemaal op minder dan 3000 woorden zijn, maar het biedt stof voor discussie. En één met de vraag: of de financiële crisis zal eindigen in een nieuwe grote depressie. Het feit dat academische papers zijn van louter 3000 woorden, haalt de scherpe kantjes ervan af, dus het kan ook gewoon dienen als stof voor discussie.

Hoe zit het met je plannen voor een ‘Kapitaal’ leesgroep met die nieuwe vrienden die je gemaakt hebt? Ik kan je aanraden om niet alleen het grote werk te lezen, omdat het toch wel een kluif is waar zelfs Idefix moeite mee zou hebben. Voor de paper heb ik een boek gebruikt, ‘explaining Capital’ of zoiets. Een soort van gids, inleiding tot de politieke economie van onze bebaarde vriend (boer Karl van de kinderboerderij).

(…)

Ys.

Dag Ys.

(…)

De Respact-betoging was trouwens weinig waard. De betoging leek nogal hard op die tegen het plan VDB, enkel hadden we nu mooi weer. Veel tamtam, maar ik betwijfel of het een positieve impact zal hebben op eender wat: noch de reformist, noch de revolutionair kan tevreden zijn.
Voor mij was het eerder een grote show van allerlei linkse groepen om toch maar te tonen hoe bezorgd ze zijn om de verslechterende levensomstandigheden. Het was niet eens om een soort ongenoegen op te vangen, want ik heb niet de indruk dat er momenteel een grote ontevredenheid leeft onder de studenten over de studiekosten.

Ik ben akkoord dat de onderwijskosten te hoog liggen. De directe kosten, zoals inschrijvingsgeld, boeken en cursussen zullen wel lager liggen dan bij onze naburige landen, maar we mogen koten, vervoer en levensonderhoud niet negeren. Ik denk dat we dus wel ‘ruim’ mogen rekenen. Oké, soms werd er in de flyers en pamfletten van ResPACT nogal grof gesmeten met hoge cijfers, daar ben ik ook niet voor. Maar studeren is niet gratis en ik wed dat je dat het beste kan merken door naar het aantal beursstudenten te kijken. En aangezien het toekennen van beurzen wordt bepaald door het inkomen, is dat ook ineens de link tussen onderwijskosten en inkomen. Dat verband is cruciaal, want als je een werkelijke vermindering van de studiekosten eist, is dat in de veronderstelling dat de lonen dezelfde blijven of verhogen en de werkloosheid en armoede niet toenemen. De werkloosheid neemt echter wel toe, de laatste maanden zelfs massaal, waardoor niet enkel onderwijs, maar ook vele andere levenskosten toenemen.

Ik pleit dan ook voor een verbreding van de eisen: van specifieke studenteneisen naar eisen die voor alle toekomstige en huidige arbeiders kunnen gelden. Er waren wel bredere slogans, zoals: “Wij willen hun crisis niet betalen!”, maar die versterken dan weer de illusie dat de crisis een zaak is van hebzuchtige personen, terwijl de crisis het gevolg is van het failliete kapitalisme. Maar goed, ik wil niet de puritein uithangen: zo een slagzin kan je door de vingers zien als er een werkelijk streven bestaat naar uitbreiding van het protest en het vormen van een beweging. Dat streven bestond echter niet: het was een eenmalige carnavalsstoet, gepland net voor de examenperiode, waardoor ge elke mogelijkheid tot het uitgroeien van een beweging in de kiem smoort.

Dit soort optochten zijn dan nog eens meestal gericht tot de uitvinders en actieve verdedigers van Bolognaplannen en gelijkaardige, plannen die de concurrentie op de studiemarkten willen opdrijven en de studiekosten uiteindelijk mee opdrijven. Een echte druk op die meneren (en mevrouwen) kunt ge enkel uitoefenen zoals in Frankrijk gebeurde in de CPE-beweging of onlangs in Griekenland (om maar de meest verregaande, recente voorbeelden te noemen) waar jongeren en volwassenen een actieve solidariteit uitten tegen de miserie (en geen ‘solidariteit’ in de miserie, in de zin van: “We moeten allemaal samen de broeksriem aantrekken”). Die actieve solidariteit houdt in dat studenten en/of arbeiders hun collega’s op het probleem wijzen van bijv. hoge studiekosten of een CPE-plan. Dat deden de studenten in Frankrijk door de universiteiten te blokkeren en pamfletten uit te delen, waarin ze opriepen om deel te nemen aan de algemene vergaderingen (AV). In die AV’s kon iedereen voorstellen doen i.v.m. het verdere verloop van de beweging (meestal werden de beslissingen genomen door de studenten van de desbetreffende campus). Een grote rem op de CPE-beweging waren de officiële vakbonden die, ondanks de grote vraag van de jongeren, geen oproep deden tot een staking en amper reclame maakten voor de verschillende grote betogingen.

Zulke bewegingen zijn meestal niet georganiseerd door linkse organisaties of vakbonden, maar gaan uit van de arbeiders zelf. De rol van revolutionairen is dan ook niet de revolutie te ‘maken’, dat doet de arbeidersklasse. Wat revolutionairen moeten doen is de klasse op haar miserie wijzen, de klasse  doen inzien dat het kapitalisme geen toekomst biedt en dat zij zich er enkel van kan verlossen door een revolutie. Abstracter gezegd: de revolutionaire organisaties moeten het klassebewustzijn aanmoedigen en het proletariaat wijzen op haar historische rol. Heel typisch aan organisaties als de LSP en Comac is dat zij een betoging organiseren en dan mensen bijeenscharrelen om de stoet te ‘vullen’. Voor hen is een betoging ‘geslaagd’ als er x aantal mensen kwamen. Waar zijn de revolutionaire doelstellingen gebleven? Welke sporen laat de betoging na op de deelnemers en aanschouwers?

Soit, ik laat het hierbij. Ik zou nog kunnen doorgaan, maar ik moet ook nog wat studeren enzo. Niet dat de studies oninteressant zijn, echt niet. Het boeit me meer dan ooit tevoren. Ik ben nu grondig dat boekje (Ecology against capitalism) aan het lezen van John Bellamy Foster en het is verbluffend hoe diepgaand die kerel gaat. Ik ben het niet eens met alle hoofdstukken, maar het geeft een mooi kader voor het begrijpen en bekritiseren van de ‘oorzaken’ en ‘oplossingen’ die economische en ecologische denkers voorstellen. Ik raad je echt aan het te kopen, zeker omdat je in het VK zit en het daar wss makkelijker is te krijgen dan hier.

(…)

Groet,

Y.





Revolte in Griekenland (2)

31 03 2009

22 maart 2009

Hey J.

Ik probeerde je eerder te contacteren, maar ik had je mailadres verkeerd ingegeven. Ik hoorde dat je graag een mail van me had gehad en hier is hij dan. Ik hoop, ik hoop dat ik je hiermee niet overdonder.

Ik vraag me af wat de mensen van het AK dachten van mijn voorstel tot het organiseren van een extra discussie over Griekenland. Ik kreeg immers maar antwoord van één iemand. Voor mij kan het nog steeds doorgaan, zeker na het grote artikel van gisteren in De Standaard. Schandalig vind ik het dat er in december en januari amper krantenberichten verschenen over de beweging. Als dat al gebeurde, werd de beweging voorgesteld als een hoop blinde rellen en inhoudloze confrontaties met de politie. Vandaag smeren de officiële media de tragische “staart” van de beweging breed uit: zinloze vernieling  van banken, bomaanslagen… De beweging draaide hier echter fundamenteel NIET om.

Vooral in de maand december, misschien ook in januari, verenigden studenten, scholieren, werkenden, werklozen, gepensioneerden… (= de arbeidersklasse) zich in autonome algemene vergaderingen, bijvoorbeeld aan de Polytechnische Universiteit van Athene. Ze discussieerden er over de oorzaken/voedingsbodem van hun woede en de revolte die eruit ontstond: werkloosheid, armoede, bestaansonzekerheid… Het ging niet om een revolte van louter anarchisten, daar leek iedereen het al over eens in de discussie op de Alternatieve Boekenbeurs, zelfs al hadden zij een grote invloed.

Of de gewelddadige confrontaties met de politie al dan niet terecht waren is moeilijk te zeggen. Ik vermoed dat er gegronde verdedigingsacties bij waren, maar ook zinloze vernieling van winkelruiten, auto’s… Ik weet nog steeds niet of het geweld wijst op een zwakte dan wel op een sterkte van de beweging. De vraag is echter of het geweld wel zo alom aanwezig was als burgerlijke media, maar ook anarchistische bronnen zeggen. Welke communiqués zijn geloofwaardig? Welke rapporten zijn representatief voor de beweging? Spreken die van het geweld? Zo niet, was het geweld dan wel algemeen? Zo ja, hoe dan? Welk geweld vonden zij terecht en welk niet? Welk geweld vinden wij terecht? Heiligt het doel de middelen? Legitiem geweld heeft volgens mij alles te maken met voor welke doeleinden, maar ook hoe ze wordt gebruikt.

Volgens mij heeft de kwestie van het geweld alles te maken met een krachtsverhouding tussen proletariaat en bourgeoisie. (Sorry, voor de grote woorden en abstracte formuleringen.) Hiermee bedoel ik geen militaire krachtsverhouding, maar een sociale en politieke krachtsverhouding. Ik geef toe dat ik zelf nog niet helemaal besef wat dit concreet betekent, vandaar dat ik niet veel verder geraak dan abstracte termen. Ik kan je in ieder geval al volgende artikels aanraden van de IKS over de kwestie van het geweld. Ze verschenen naar aanleiding van sabotage-acties in Frankrijk enkele maanden terug.

1. Sabotages des lignes SNCF: des actes stériles instrumentalisés par la bourgeoisie contre la classe ouvrière

http://fr.internationalism.org/icconline/2008/sabotages_sncf_des_actes_steriles_instrumentalises_par_la_bourgeoisie_contre_la_classe_ouvriere.html

2. Débat sur la voilence autour de notre article sur le sabotage des lignes SNCF (prmière partie)

http://fr.internationalism.org/icconline/2008/debat_sur_la_violence_autour_de_notre_article_sur_le_sabotage_des_lignes_de_la_sncf_1.html

3. Débat sur la violence (II): il est nécessaire de passer le faux dilème: pacifisme social-démocrate ou violence minoritaire

http://fr.internationalism.org/icconline/2009/debat_sur_la_violence_2.html

Last, but not least vind ik het ontzettend belangrijk dat de gebeurtenissen in een kader worden geanalyseerd van internationale heropleving van de arbeidersstrijd. Ik ben akkoord met de Internationale Kommunistische Stroming (IKS) die in haar artikels over Griekenland hierop de nadruk legt. In het International Review (theoretischer blad van de IKS) verscheen er een artikel over Griekenland dat een goed overzicht van de beweging geeft en haar sterktes: http://en.internationalism.org/node/2834. (Persoonlijke kritiek op het artikel is dat het weinig spreekt van de zwakheden. Er wordt ook niet ingegaan op het geweld.)

De analyse op een internationaal niveau vind ik ontzettend belangrijk, aangezien het kapitalisme mondiaal is en haar omverwerping enkel internationaal kan gebeuren. Er is maar één internationaal proletariaat, maar zij wordt verdeeld op ontelbaar veel manieren. Het nationalisme is misschien de meest gevaarlijke ideologie die de arbeidersklasse kan aantasten. Om te vermijden dat we hierin worden opgesloten is het best dat we ons niet te veel fixeren op de nationale bijzonderheden van Griekenland. De voedingsbodem voor revolte is immers internationaal. Alle lokale ervaringen moeten bijgevolg zo wijd mogelijk worden verspreid en bediscussieerd.

Vandaar dat ik het belangrijk vindt om discussie te voeren, standpunten te confronteren, opdat we ons de internationale ervaringen – van Griekenland, maar ook van Frankrijk , Spanje, Duitsland (ook aangehaald in Solidair, weekblad van de PVDA, 20 november 2008), Italië, VK, Nederland… – eigen maken. Een revolutie wordt immers niet in één manifestatie van protest gevoerd. Een revolutie wordt ook niet “ingevoerd” per decreet of met formele, welafgelijnde algemene stakingen of betogingen. Het is een proces van opkomende en neergaande politieke en economische strijd, waarbij elke beweging de volgende “voedt” met nieuwe ervaringen, waaruit nieuwe lessen kunnen en moeten worden getrokken, dit om het (klasse)bewustzijn te doen groeien en het revolutionaire proces te versnellen. Rosa Luxemburg beschrijft dit uitvoerig in haar boek “Massastaking, partij en vakbonden”.

Het spijt me als ik te langdradig was. Zie het als een uitgediept vervolg op vorige discussies.

Morgen (maandag) zou ik naar de ResPACT-drink gaan (aan de Universiteit van Antwerpen, stadscampus, 19u30). Ik heb daar afgesproken met iemand die me uitnodigde om samen met twee vrienden van hem een “kapitaal-leesgroep” te starten. Geen idee wat het wordt. Als je wil kunnen we morgen afspreken in Antwerpen om dit samen uit te pluizen. Je mag gerust andere mensen uitnodigen. Ik weet het, ’t is misschien een wat late uitnodiging, maar wie weet kan je toch.

Vriendelijke groeten,

Y.





Revolte in Griekenland (1)

6 03 2009

Correspondentie met het Anarchistisch Kollektief over een eventuele gezamenlijke discussie omtrent de revolte in Griekenland (winter van 2008-2009).

4 maart 2009

Beste mensen van het AK,

Wij zagen elkaar laatste vrijdag op de film- en discussieavond over de revolte in Griekenland.

Er bestond enige onenigheid over de vertoonde film. Volgens sommigen was het een film met de bedoeling een persoonlijke, individuele impressie te geven van de beweging in Griekenland. Ik betwijfel echter nog steeds of een montage van slogans, zonder bijkomende uitleg of argumenten de revolutionaire beweging vooruit helpt. Verder toonde de video voornamelijk beelden van gewelddadige confrontaties tussen politie en demonstranten en van al dan niet gegronde vernieling van auto’s, winkelruiten e.d. Kan iemand op basis hiervan begrijpen wat de beweging inhield? Is het voldoende een dergelijke film te tonen om mensen te overtuigen dat de Griekse beweging net niet louter uit blinde heethoofden en destructieve rellen bestond, zoals de officiële media ons meedelen? Ik denk nog steeds van niet.

Wat er na de filmvertoning volgde vond ik echter heel positief. Er werd een vrije discussie gestart, die in feite al begon op de alternatieve boekenbeurs van zaterdag 21 februari (Gent). Zowel toen als vrijdag discussieerden we over de oorzaken van de beweging, de maatschappelijke voedingsbodem die tot de revolte leidde. Het merendeel van de deelnemers waren ervan overtuigd dat de revolte van de jongeren (en ouderen) te Griekenland terecht is.

We hadden het echter nog meer over hoe de opstand gebeurde en dan vooral over het geweld. Was het geweld te Griekenland gegrond? Bestond het verzet wel enkel uit gewelddadige confrontaties? We spraken bijv. amper tot niet over de enkele stakingen die plaatsvonden of de vele bezettingen van overheidsgebouwen om ze tot plekken van open discussie te maken. Ik denk hierbij aan de algemene vergaderingen aan de Polytechnische universiteit van Athene, de bezette vakbondsgebouwen van de GSEE (= de grootste vakbond van Griekenland). Welke methoden van strijd bieden perspectieven en welke niet, gegeven de context?

We bediscussieerden ook even hoe een nieuwe maatschappij op te bouwen, anarchistisch of communistisch, als alternatief op het kapitalisme. Sommigen menen dat die nieuwe maatschappij kan opgebouwd worden binnen het kapitalisme. Die eilandjes kunnen zich dan uitbreiden als een olievlek en het kapitalisme wegdringen. Het was echter al snel duidelijk in de discussie dat het kapitalisme dit nooit zomaar zou toelaten. Daarom meenden enkelen dat de grenzen van die eilandjes door een soort permanente guerrilla moeten worden verdedigd en verlegd. Anderen stelden dan dat het kapitalisme in haar geheel moet worden vernietigd om nadien de alternatieve maatschappij op te bouwen. Hoe het kapitalisme doen verdwijnen? Moeten we geen idee hebben van wat het kapitalisme net tot kapitalisme maakt om het dan effectief te vernietigen? Dit is een zeer praktische vraag, want als blijkt dat het niet voldoende is dat banken en beursen worden platgelegd om het kapitalisme te doen verdwijnen, wat moet er dan wel gebeuren? De inhoud en de vorm van een strijd staan immers niet los van elkaar.

Omdat ik de indruk heb dat de discussie nog lang niet af was, stel ik voor samen een openbare discussie te organiseren en daarvoor ook andere mensen en groepen uit te nodigen zoals de Groep van Autonome Libertairen te Leuven, de mensen die de inleiding gaven op de alternatieve boekenbeurs, Internationalisme en eventuele anderen (voorstellen?). Met die discussie wil ik helemaal geen ronselactiviteit organiseren of een nieuwe “superorganisatie” creëren, maar een plek voor discussie en verheldering. Willen we immers niet zo veel mogelijk leren uit de gebeurtenissen in Griekenland en ons de ervaringen van daar eigen maken?

In Leiden bestaat er een soort discussiegroep die op regelmatige basis een “open assembly” houden. Zij hielden ook een discussie over Griekenland (http://eurodusnie.nl/index.php?option=com_eventlist&Itemid=616&func=details&did=834). Ik stel voor ook hen uit te nodigen om hun argumenten en eventuele conclusies te ontdekken en misschien ook hun manier van discussiëren en organiseren te leren kennen.

Als dit jullie aanspreekt, laat het me weten, zodat we afspraken kunnen maken over hoe de discussie te houden en waar en wanneer precies. Het lijkt me goed als de discussie nog deze maand plaatsvindt, als dat kan voor jullie.

Met vriendelijke groeten,

Y.

6 maart 2009

Hoi Y.,

Bedankt voor je mail. Hier even mijn persoonlijke mening.

Het is nooit de bedoeling van de filmmakers geweest om een uitgebreide documentaire te maken waarin alle feiten, oorzaken en contexten worden geanalyseerd. Wij vonden het echter wel nodig om hierbij stil te staan d.m.v. een korte inleiding (al schoot die lichtelijk tekort, ze werd immers op een tiental minuten voorbereid), de verwijzing naar de artikels in de nar en natuurlijk door de discussie achteraf. Als anarchist en revolutionair is het nodig om steeds de context in het achterhoofd te houden en om je te informeren over wat er precies aan de hand is. Los daarvan denk ik eigenlijk niet dat je de film kan reduceren tot een aaneenschakeling van slogans en beelden van rellen. De film geeft, zoals je zegt, de gevoelens en ervaringen van enkele Griekse opstandelingen weer. En het is net daarom dat ik de film zo goed vind. Het anarchisme hecht een grote waarde aan het individu en aan de individuele bevrijding als noodzakelijke voorwaarde voor collectieve bevrijding (daar waar andere revolutionaire linkse stromingen zich volgens mij enkel blindstaren op de massa en de waarde van het individu onderschatten of zelf als kleinburgerlijk afschilderen). De film toont volgens mij zeer goed (en vertrekkende vanuit het individu, dat natuurlijk steeds in interactie staat met de groep) hoe mensen zich radicaal en op grote schaal kunnen losmaken van hun dagelijkse leven door in opstand te komen tegen het bestaande en merken dat ze niet machteloos staan en wel degelijk een enorme slagkracht hebben.

I.v.m. het geweld. Dit is een eindeloze discussie die wij in het Gentse al meer dan eens gevoerd hebben in verschillende contexten. Volgens mij is het geweld in Giekenland legitiem en duidelijk gericht tegen symbolen van onderdrukking (auto’ s zullen we hier dan maar even indelen als ‘collateral damage’ of, laten we zeggen, goed barricademateriaal). Het lijkt me duidelijk dat de huidige orde niet zal vallen zonder slag of stoot en dat de revolutionaire beweging vroeg of laat altijd geweld zal nodig hebben om radicale veranderingen door te duwen. Gezien de massale omvang van de opstand in Griekenland lijkt het me logisch dat velen naar geweld grepen. Hierbij wil ik geen negatief waardeoordeel vellen over geweldloos verzet; zolang dit maar solidair (met mensen die wel geweld gebruiken) en niet dogmatisch gebeurt. De bezettingen kwamen trouwens wel aan bod in de film. Deze bezettingen en discussieplaatsen zijn enorm positief en minstens even belangrijk als de gevechten op straat. Wat volgens mij goed was is dat deze geweldloze middelen steeds in solidariteit en als onderdeel van de gehele opstand gebeurden (waarschijnlijk ook door dezelfde mensen die ‘s nachts in confrontatie gingen met de flikken) en zich dus niet distantieerden van het geweld. Ik geef toe dat we over de bezettingen niet al te veel gesproken hebben die avond, maar dat komt denk ik omdat we daar niet al te veel over weten. Niemand van ons is immers naar Athene gegaan om discussies bij te wonen. De discussie kwam ook nogal abrupt tot een einde, als het langer had geduurd waren we er misschien wel toe gekomen…

Om mezelf nog even te verduidelijken: ik vond de film enorm goed omdat hij goed de individuele drijfveren van gerevolteerden illustreert. Ik vind de film op zichzelf staand echter zeker niet genoeg. Discussie, contextschets en -analyse blijven noodzakelijk. Ik denk dat dit op de infoavond wel gebeurde en daarom kijken we als kollektief tevreden terug op deze geslaagde activiteit.

Wat betreft een nieuwe discussie: ik vind dit zeker geen slecht idee, hoewel er de laatste maanden in anarchistische kringen natuurlijk al enorm veel gediscussieerd is over de materie. We zullen het er op onze vergadering eens over hebben. We spelen al een tijd met het idee om regelmatige discussies tussen anarchisten (AK, GAL, ACRATA,… en andere anarchisten) (en zonder daarom een federatie ofzo te creëren) te organiseren. Het goede aan anarchisme is volgens mij het gezonde wantrouwen tegen overkoepelende en sterke structuren die op den duur zelf belangrijker worden dan de ideeën die erachter zitten. We moeten echter zien dat we niet los en elk op ons eigen eilandje beginnen werken want zo geraken we nergens. Grote discussies zijn dus echt wel belangrijk om van gedachten te wisselen. Die komen er in de toekomst dus zeker nog aan!

Tot binnenkort, altijd welkom op AK-activiteiten.





Correspondentie

11 02 2009

Een serie mails die een vriend en ik elkaar verstuurden. Misschien vinden meer mensen dan wij getweeën dit interessant. De mails behandelen allerlei thema’s: relatie maatschappij-natuur, revolutie-organisatie… Ik heb getracht zo veel mogelijke links te leggen naar artikels die worden besproken.

1 december 2008

Deze tekst (bijlage) gekregen van D. Een kritiek op de brochure van de LSP over het milieuprobleem. Vooral interessant vond ik het stukje over de kritiek op de groenen waar er ook nogal wat verwijzingen zijn naar allerlei boeken. De rest is ook interessant en goed geschreven, maar gaat over andere onderwerpen dan ecologie.

Er is ook onlangs een artikel verschenen in de internationale revue: “The world on the eve of an environmental catastrophe”. Op het internet verscheen een langere versie: http://en.internationalism.org/node/2697. Het zal verschijnen in drie delen. Dit eerste staat nogal bol van feitenmateriaal, dat ge ergens anders ook wel kunt vinden, maar ‘t geeft toch een mooi zicht van de omvang van het probleem. Vooral het stukje over het afvalbeheer vond ik goed, omdat het mooi illustreert hoe het wel degelijk een systeem is met als motivatie het winstbejag dat tot rampscenario’s leidt en niet anders kan dan geen rekening houden met de natuur, waarop zij nochtans van afhangt. Bestraffing van een kliek criminelen neemt die drijfveer niet weg. Wat bepaalt de drijvende kracht van een maatschappij? (Wow, zei ik dat? Ik heb er geen idee van eigenlijk.) Hoe kunnen we haar motivatie veranderen? (Daar heb ik wel een idee van.)

Als gij toevallig iets hebt of kent van de groenen over de relatie mens/natuur, graag doorgeven, aub.

Ciaokes,

Y.

2 december 2008

Bedankt voor de propaganda. Het verduidelijkt jullie positie omtrent ‘arbeiderspartijen’ en links. De tekst getuigt van een goede, logische en marxistische opbouw. Ik heb serieuze moeite met de idee van arbeidsraden als het antwoord op alles en manier van organisatie. Het klinkt uiteindelijk heel mooi, maar in elke organisatie hoe democratisch ze ook is, komt op den duur onder leiding te staan van enkelen en dan verwijs ik niet rechtstreeks naar de Stalinistische leugen (dé grootste leugen van de 21e eeuw), maar naar talloze voorbeelden in de geschiedenis: http://nl.wikipedia.org/wiki/IJzeren_wet_van_de_oligarchie
Ik vrees ook dat arbeidsraden alleen wat inefficiënt en tot oeverloos gepalaver zonder daadwerkelijke beslissing kunnen leiden.

Ik ben voor basisdemocratie en directe democratie (in de vorm van referenda) als aanvulling op representatieve vormen van democratie. Bij GROEN! is dit weekend het partijprogramma rond economie, stedelijkheid versus platteland en zorg democratisch aangepast door de leden, maar er is nog steeds een partij als organisatie en structuur om mensen te verenigen rond een zelfde gedachtegoed.

ALS (mopje) ik het goed begrijp is de kritiek van D. op de groenen en gauchisten gelijkaardig als die van Marx op de Utopische socialisten? Aangevuld met wat kritiek op de groene kritiek op het rationalisme (de ecologische stroming is trouwens ook geen afgelijnd geheel waar iedereen het eens is).

Ik ga vanavond een antwoord proberen te schrijven over jouw vraag omtrent de relatie mens/natuur. Ik ben geen politiek filosoof, maar ik zal trachten te antwoorden vanuit mijn eigen visie en de hulp van een aantal artikels uit Oikos.

Kameraadschappelijke groet,

Ys.

4 december 2008

Dag Ys.,

Bericht ontvangen. Over.

Heel kort: het gevaar bestaat inderdaad dat er geen besluiten worden genomen vanwege oeverloos gepalaver binnen arbeidersraden, maar zulke situaties komen meestal voor wanneer het revolutionair elan afneemt en de overtuiging van de noodzaak van dé revolutie afkavelt onder druk van de burgerlijke propaganda. Dat is mijn eerste gedachte. Verder denk ik dat ge naar de geschiedenis moet kijken en genoeg voorbeelden zult vinden van situaties waarin de raden wel degelijk tot beslissingen kwamen: waarschijnlijk vooral te Rusland en Duitsland in de periode 1917-1920, maar ook in de jaren 1968-1975 en rond 1980 werden er in Europa talloze actiecomités/stakingscomités etc. opgericht die tot eenheid leiden in de strijd en wel degelijk tot beslissingen leiden. Het meest recente verregaande voorbeeld waar ik notie van heb, is de situatie te Polen in 1980 die niet steunde op een partij of een vakbond, maar op comités of raden en die wel degelijk tot allerlei eisen kwam.

Misschien belangrijk om te vermelden is dat de arbeidersraden of soviets niet dé organisatorische vorm van het communisme zal zijn, maar het wel de vorm is van de revolutionaire organisatie. Hoe de communistische maatschappij zal georganiseerd zijn, is waarschijnlijk daarvan af te leiden, maar moet tijdens het revolutionair proces duidelijk worden. Een partij is volgens mij wel noodzakelijk om ideologische standpunten naar voren te brengen, richting te geven aan de revolutie, maar mag geen enkele beslissing nemen! Ze is en blijft maar een partij, un parti, dus een deel van de arbeidersklasse en staat niet gelijk aan de arbeidersklasse. De raden verzamelen het volledige proletariaat en enkel zij mogen beslissingen nemen, dus enkel de volledige arbeidersklasse. Natuurlijk zullen er verschillende tendensen bestaan binnen de klasse en kunnen besluiten lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Zeker dan wordt de invloed van de revolutionaire arbeiderspartij voelbaar en moet discussie tot een uitweg leiden. In tijden van snelle maatschappelijke vooruitgang zal hopelijk ook snel genoeg blijken welke besluiten de beste zijn.

Voila, dat zijn de eerste dingen die me te binnen schieten. Niet veel feitenmateriaal om mijn theorie te staven, dat besef ik, dus je moet me helemaal niet geloven. Als je een lek ziet in mijn uitleg, graag zeggen, want ik maak fouten, maar als niemand me dat zegt, weet ik er ook niks van.

De relatie mens-maatschappij-natuur (te bekijken als een driehoek, want de mens is immers ook deel van de natuur en de “natuur” van de mens strookt misschien niet met de maatschappij) lijkt me momenteel vrij complex, dus als je daarover iets kan zeggen, ‘t is heel welkom. Zeker tijdens lessen ecosysteembeheer (héél interessant, maar fel omstreden) waar die relatie constant aan bod komt.

Y.

4 december 2008

Dat “alle organisatievormen, onafhankelijk van het democratische of autocratische gehalte in het begin, onvermijdelijk oligarchisch worden.” is een onmiddellijk gevolg van “de leiders die hun eigen belangen willen behartigen, de dankbaarheid van de geleide groep en de passieve massa”, zegt Wikipedia. Dat is natuurlijk niet volledig onwaar, maar wat zijn dan de oorzaken van

  1. egoïsme
  2. de passiviteit van de massa’s?

Iedereen, ook de meest radicale communist, is in het kapitalisme geboren en is onvermijdelijk aangetast door de ideologie die tot nu toe altijd heeft geheerst in de menselijke hoofden, maar vermoedelijk nog veel sterker tot ontwikkeling kwam tijdens het kapitalisme: het eigen gewin, egoïsme, egocentrisme etc. Vroeger stoelde dit gevoel op een gebrek aan levensmiddelen. Er waren gewoon niet genoeg levensmiddelen voor iedereen voorhanden en iedereen moest aan zijn eigen overleving denken, simpel gezegd. Vandaag is er hiervan wel voldoende voor allen, maar zijn nog steeds niet alle levensmiddelen beschikbaar voor iedereen, aangezien de maatschappij er niet op is gericht iedereens behoeften te bevredigen. Het precair leven in het kapitalisme is een gunstige bodem voor een egoïsme zonder grenzen.

Proletarische organisaties zijn constant aan deze druk onderhevig en moeten zich daarvan bewust zijn, opdat catastrofes zich niet zouden voordoen: http://nl.internationalism.org/node/106. Daarom ook de permanente afzetbaarheid van eventuele vertegenwoordigers van arbeidersraden, daarom de blijvende verantwoording van die vertegenwoordigers t.o.v. de raad. Er bestaan immers geen “perfecte” persoonlijkheden, dus ook geen ideale leiders. In tijden van arbeidersstrijd kan een persoon net die eisen en argumentatie verdedigen die nodig worden geacht door de meeste arbeiders en dan zal men hem bijv. een mandaat toekennen om als vertegenwoordiger naar een ander comité te trekken om daar de standpunten en beslissingen van eerstgenoemde raad te verspreiden. Het is niet gegarandeerd dat die persoon de spreekbuis zal blijven van de gedachten en gevoelens van velen en waarschijnlijk zullen arbeiders in een latere fase een ander kiezen met een beter bewustzijn van de noden voor de ontwikkeling van de arbeidersstrijd. Dit is een voorwaarde opdat de dynamiek van de beweging blijft.

Het is ook in die dynamiek dat passieve massa’s actief worden. In de “democratische” landen mag iedereen wel zeggen wat hij wil, maar stuit ieder die fundamentele veranderingen wil brengen op de grenzen van het kapitalisme. – Bijvoorbeeld: als men eist dat het onderwijs niet langer een voorbereiding op de arbeidsmarkt mag zijn, maar een plek waar ieder tot volle ontplooiing komt, waarbij hij/zij allerlei thema’s kan studeren in plaats van in een keurslijf te worden geduwd van verplichte programma’s, dan kan je “democratisch” debatteren zolang je wil, het decadente kapitalisme zal dit nooit kunnen waarmaken, aangezien ze daarvoor niet voldoende geld heeft en elke investering moet opbrengen. Iedere afgestudeerde moet dus onmiddellijk inzetbaar zijn in het productieproces, indien nodig voor het kapitaal. De enige manier om een fundamentele veralgemeende verandering in bijv. het onderwijs mogelijk te maken is door het kapitalisme omver te werpen. – Tijdens de opbouw van een krachtsverhouding tussen proletariaat en bourgeoisie worden eisen ingewilligd en openen perspectieven zich. Een gevoel van hoop ontstaat. Mensen zijn sociaal: gevoelens zijn besmettelijk en verspreiden zich snel. In tijden van achteruitgang van die hoop, moet de revolutionaire partij de noodzaak van de revolutie opnieuw beargumenteren, want een revolutie steunt uiteindelijk op argumenten, niet op gevoelens.

Om af te sluiten: “Het probleem van de organisatievormen van de arbeidersstrijd staat niet los van de vraag naar de inhoud van deze strijd. De revolutionaire inhoud die de proletarische strijd vaak meteen gaat aannemen in de vervalperiode van het kapitalisme, is nauw verbonden met de organisatievormen waartoe de arbeidersklasse komt.” (Uit: De vakbonden tegen de arbeidersklasse, De organisatievormen van de arbeidersstrijd, IKS)

“Op zichzelf kunnen de organisatievormen van de klasse echter geenszins een voldoende voorwaarde zijn om de arbeidersstrijd van een werkelijke klasse-autonomie te verzekeren. De bourgeoisie kan zeer goed de organisatievormen die de arbeidersklasse in haar strijd ontwikkelt opnieuw inpalmen en in haar dienst stellen. Bovendien, wanneer men de aandacht van de arbeiders op dit probleem fixeert, kan dit een aanleiding zijn om het probleem van de ínhoud van de strijd weg te moffelen en om het revolutionair proces stil te leggen in een nog weinig ontwikkeld stadium. De organisatievormen zijn een noodzakelijke voorwaarde voor de ontwikkeling van het revolutionair proces, maar hun opkomst is eerder het spontaan product van de massa-actie dan een resultaat van de tussenkomst van de revolutionairen. Bovendien, als deze vormen er eenmaal zijn, zet het revolutionair proces zich niet voort op het gebied van de vorm, maar op het inhoudelijke vlak van de strijd. Het is dan ook op dit laatste vlak dat de tussenkomst van de revolutionairen een echte noodzaak is.” (Uit: De vakbonden tegen de arbeidersklasse, De tussenkomst van de revolutionairen, IKS)

Het behoud van een revolutionaire organisatie is een permanente strijd tegen de druk naar oligarchie, dat zich ook op persoonlijk vlak voert. Elke revolutionaire organisatie moet zich daar sterk van bewust zijn, wil ze overleven. De IKS is één van de weinige communistische organisaties die al meer dan 30 jaren bestaat, onder meer omdat ze een bewuste strijd voert tegen die tendensen die onvermijdelijk opduiken in haar kern. Ze stelt strenge eisen omtrent de werking van de organisatie, net om die organisatie te beschermen: http://nl.internationalism.org/ir/16_function.

Tot daar mijn commentaar.

Groetjes,

Y.

4 december 2008

Ik ben een antwoord aan het formuleren. Ik denk er diep over na! Het zijn geen gemakkelijke vragen.
Bedankt ook voor je uitvoerige antwoorden en de tijd dat je erin steekt. Ik denk erover na.

Kus

17 december 2008

Eindelijk een tekst van mij met een antwoord op de discussie. Ik ben begonnen met de vraag mens/natuur en “groen mensbeeld?”, maar ik heb het wat opengetrokken naar verschillen tussen ons en het milieuvraagstuk en een beetje inleiding in wat ecologisme inhoudt.
Ik heb hier mijn persoonlijke invulling van het ecologische gedachtegoed gegeven, en net als binnen het marxisme kan je daar wel wat verschillende strekkingen of meningen over vinden.
Ik ben niet zo tevreden over de tekst. Hij is wat vaag en heeft niet echt duidelijke structuur. Het is ook niet m’n bedoeling u in een bepaalde denkrichting te duwen. Ik wilde gewoon mijn denken wat uit te doeken doen en ik heb al schrijvende zitten denken. Er valt veel kritiek op te geven en mijn stellingen kunnen beter. Maar ach, al doende leert men.

Ik wil ook nog een antwoord formuleren op uw artikel over partijorganisatie. Ik ben nu ook een artikel aan het schrijven over groene economie. Voorts nog een mooi, niet wetenschappelijk, luchtig, maar wel duidelijk artikeltje over dé crisis en de uitwegen: http://www.oikos.be/schrijversgemeenschap/Tijd-voor-een-omslag.html Oikos is een erg interessant magazine, dat mijn mening serieus mee vormt.

Uw meningen zijn een ware uitdaging voor me. (…) Ik ben waarschijnlijk in deze tekst gefaald, maar binnenkort krijg je mijn tekst over groene economie.
(…)

Bedankt voor alles.

Uw vriend,

Ys.

Inleiding
Even een verduidelijking van de kritiek van de politieke ecologie op ‘wetenschap’, ‘vooruitgang’ en de moderniteit.

Groenen zijn niet tegen de industrie of wetenschap , maar staan er kritisch tegenover en betwijfelen dat het heilmakend zou zijn voor alle problemen. Technologische vooruitgang kan ook bepaalde gevaren met zich meebrengen (kernenergie , GGO’s, wapens). De technologie en het kapitalisme hebben de mensen niet bevrijd van de schaarste, maar creëren een permanente nieuwe schaarste. Marx wilde de schaarste opheffen, maar dit is onmogelijk aangezien we in een begrensde wereld leven. Door de onverzadigbare behoeften kan in ons type samenleving geen situatie van ware voldoening of bevrediging bereikt worden.

Langs de andere kant bestrijden groenen de wetenschappelijkheid van bepaalde zaken als ‘de economische wetenschap’. De economie die en masse gedoceerd en geleerd wordt is een louter beschrijvende, schandalig reductionistische status quo wetenschap die de huidige bezitsverhoudingen en ideeën over welvaart opdringt en de idee tracht te geven dat er geen alternatief mogelijk is. Terwijl diezelfde economische wetenschap helemaal niet ingebed is in de sociale wereld, miljarden mensen over het hoofd ziet, en uitgaat van een rationele, bemiddelde man uit ontwikkelde landen. Bovendien meet ze enkel monetaire transacties, vrouwen die thuis werken, zuiverende werking van bossen, vrijwilligerswerk, dat heeft eigenlijk allemaal geen waarde in de economische wetenschap.

Wat is de relatie mens en natuur?
Eerst en vooral dient de vraag gesteld te worden, wat is een mens? Is een mens een uniek wezen dat zich onderscheidt van dieren, de natuur? Waar begint cultuur en eindigt natuur?
Ik denk dat menselijke evolutie een samengaan is van biologie en cultuur, co-evolutie. Dat de mens doorheen zijn geschiedenis zijn omgeving vorm heeft proberen geven en de schaarste tracht te overwinnen.

Ik verwerp de sociobiologie die alles wil verklaren aan de hand van genetische survival of the fittest of de idee dat mensen gewoon intelligente dieren zijn. Als er iets wezenlijk is aan de mens is er dat hij een vorm van zelfbepaling en zelfbewustzijn is. Een mens weet dat hij een mens is en kan eerste orde verlangens hebben (ik heb honger en wil eten), maar ook tweede orde verlangens (goh, ik moet op mijn lijn letten, dus beter een appel eten dan speculaas). Hij kan zich in een andere situatie plaatsen (denken in het verleden en de toekomst).

Een mens is uiteraard ook maar een mens als hij zich als dusdanig erkend: ik ben een mens en dat hij erkent wordt als mens (jij erkent mij als mens). Jij herkent mij als mens door mijn uitzicht (put in de borst , krullen), maar ook doordat je me kan plaatsen in een context, een verhaal. Ik ben dus een persoon met identiteit (mijn muzikale voorkeuren, politiek, scholingsgraad. Een volwaardig mens is voor mij een bewust, handelend wezen dat zichzelf dus interpreteert en aan de interpretatie van andere mensen onderwerpt.

Het persoonsconcept; het leven van een mens, hangt uiteraard af van zijn omgeving, cultuur, maatschappij. Marxisten zijn (historisch) materialisten, wat volgens Wikipedia wil zeggen: Materialisme is de filosofie die de werkelijkheid, ook emoties en andere processen in het menselijk brein, uiteindelijk herleidt tot materie, dit in tegenstelling tot het spiritualisme. Het ‘zijn’ brengt uiteindelijk het ‘denken’ voort. Daar ben ik het al niet volledig mee eens, ik vind dat te reductionistisch en ik lig wat in het midden tussen idealisme en materialisme. Met het historisch materialisme heb ik nog meer moeite, aangezien ik vind dat ze de geschiedenis erg beperkt, en erg westers bekijkt en ik veel problemen heb met toekomstvoorspellingen.

Ik ben ook niet akkoord met de kritiek op het ‘consuminderen’ of het ‘zelfverarmen van de arbeiders’. De werkelijke, duurzame ecologische omslag is niet te realiseren binnen het kapitalisme, daar zal ik u niet van hoeven te overtuigen. Maar er is ook een bewustzijns- en cultuurrevolutie nodig die een nieuwe definitie geeft aan het goede leven, die minder gericht is op materiële groei die een einde maakt aan de allesverslindende concurrentiedrang en comodificatie van de mens en haar leefwereld.

De groene mens
Het groene denken is een kind van de verlichting, maar stelt vast dat de waarden van de verlichting: emancipatie, vrijheid, autonomie, gelijkheid niet gerealiseerd worden. De rede bevrijdde de mens van de natuur, maar nu wordt hij vastgekluisterd door de markt en de staat (eigenlijk kan je het kapitalisme noemen). De mensen en hun wereld worden volledig gereduceerd tot een economisch ding. De mens vervreemdt van zichzelf en van de omliggende wereld. De bron van die vervreemding ligt in de steeds groeiende productie en consumptie van goederen (terwijl ook steeds meer mensen uit de boot vallen). Groenen stellen hier een basisinkomen en nulgroei van de economie voor (meer uitleg kan volgen als dat gewenst is).

Ik stel het nu wel wat radicaal voor: ‘de mens is vervreemd’. Uiteindelijk is het leven nog zo slecht niet, maar het kan beter. Veel beter.

Het groene mens en wereldbeeld is in se holistisch, de wereld is meer dan de som van haar delen. Ik verwerp een te antropocentrisch mens- en wereldbeeld. Het welzijn van de Aarde en van de mensheid zijn intrinsiek verbonden met elkaar. We hebben de Aarde altijd gezien als een levenloos iets, een planeet waarop er leven heerst en niet een organisme waarvan ook de mensheid deel uitmaakt. Het hele cultuurproces dat de mens heeft ontwikkeld, stelde de mens in het middelpunt en beschouwde de natuur als een eindeloos te exploiteren goed, in functie van de mens. Het joods-christelijke denken enerzijds en het wetenschappelijke, technologische en kapitalistische vooruitgangsgeloof anderzijds hebben deze antropocentrische visie diepe wortels gegeven in onze cultuur en in ons denken en handelen. Het ontwikkelingsmodel dat hieruit ontstaan is, heeft altijd weinig verantwoordelijkheid aan de dag gelegd voor de ecologische goederen en zo een zware hypotheek gelegd op de gemeenschapsgoederen, niet alleen voor heel de mensheid van vandaag maar ook voor de komende generaties.

Daarnaast komt de groene beweging die zich opwerpt voor het behoud van de autonome leefwereld van mensen en streed tegen het oprukkende systeem (het kapitalisme, maar ook het toenmalige reëel bestaande socialisme) dat door zijn expansie de leefwereld verkleint. De groene beweging stelt de mens voor als een individu in verbondenheid met de rest van de wereld. Vrijheid is er pas als je de vrijheid van een ander niet afpakt. Als er nu heel veel vervuild wordt dan creëert dat de onvrijheid van volgende generaties.

Het ecosysteem en alle organismen die daarin leven hebben voor mij een bron van waarde, en het doet er niet toe of het al dan niet ten bate komt tot de mens. Een louter antropocentrisch wereldbeeld lijkt mij erg egoïstisch en moreel niet te verantwoorden. Uiteraard moet de mens de natuur naar zijn hand zetten om zijn beschaving op te bouwen en zijn voortbestaan te verzekeren. Maar de totale massa-uitsterving die nu aan de gang is, valt niet verantwoorden. De hypotheek die nu ook op komende generaties gelegd wordt is compleet onaanvaardbaar.

Voor mij zijn de mens en zijn samenleving, integraal deel van zijn ecosysteem.

De waarde van het zogenaamde niet ‘productieve land’, de natuur mag naast haar esthetische, rustgevende of het respect voor andere organismen ook economisch niet onderschat worden. Volgens een studie van de Europese Commissie verliest men 50 miljard euro per jaar aan ecosysteemdiensten door biodiversiteitverlies. Dit zou kunnen oplopen tot 14 triljoen dollar.

Ik ben sceptisch over het in geld uitdrukken van alles, maar het toont voor mij aan dat voor mij een verandering van de productieverhoudingen niet genoeg is (al beargumenteer ik dit hier zwak).

Ecologische strijd is heel vaak een sociale strijd, het behoud van de leefwereld gaat immers iedereen aan. Het zijn ook de zwakken, de armen, de arbeiders, de mensen in het zuiden, de mensen die er tout court het minst voor verantwoordelijk zijn die de grootste gevolgen van milieuvervuiling dragen.

Maar het gaat verder dan dat, een ecologische strijd kan voor mij ook gewoon puur voor het behoud van iets zijn (al zijn het maar de fucking walvissen). Ecologische strijd is voor mij in de eerste plaats een strijd naar een gelijke ecologische voetafdruk voor iedereen op deze planeet. Dat vergt een koolstofvrije, duurzame samenleving, maar ook een persoonlijke levensstijl die soberder, maar daarom ook misschien rijker is. Onbeperkte vleesconsumptie en vliegtuigreizen zijn maar voor een heel klein deel van de wereld weggelegd en zijn niet veralgemeenbaar tot de rest van de bevolking en hebben erg negatieve gevolgen voor andere mensen.

Grenzen en de vrijheid om daar in te bewegen zijn voor mij essentieel in het groene gedachtegoed.

Ik geef hier nu wel veeleer een milieu/natuur invulling van het groene denken, maar dat komt door mijn persoonlijke interesse en bekommernis en ook wel omdat het de vraag was. Uiteraard kunnen die groene premissen (holisme, grenzen aan de groei, emancipatie, lange termijn) ook verder getrokken worden tot mensenrechten (al heb ik daar ook veel kritiek op), armoede, gender, gelijkheid, vrede,…

Uiteraard ben ik wel een beetje hypocriet met m’n gedoe over ecologische voetafdruk, die van mij ligt waarschijnlijk een pak te hoog. Ik hoop dat je niet denkt dat ik dat slechts iets individueels zie. Het is een collectief probleem, dat collectieve oplossingen vereist.

Mag ik eindigen met een mooi citaat uit een erg mooi boek, ‘De laatste wildernis van Robert Macfarlane.’

‘Naarmate ik verder naar het zuiden was getrokken, was mijn idee over de vrije natuur veranderd, of beter: het had zich verbreed. Mijn oorspronkelijk beeld van een stuk wilde natuur als iets afgelegens, iets wat geen geschiedenis had, waar geen sporen op waren achtergelaten, leek me hopeloos eenzijdig. Niet dat Hope en Rannoch, de laatste bastions van wildernis, geen enkele waarde hadden. Nee, door hun kale ongenaakbaarheid, hun woeste eenvoud, wekten ze zoveel ontzag dat ze van onschatbare betekenis bleven. Maar ik had andere soorten ongerepte natuur leren kennen waarvoor ik eerder blind voor was geweest: de tomeloosheid van de groene natuur, de pure, woeste en chaotische kracht van het eindeloze, organische bestaan. De tomeloosheid had niets van doen met onherbergzaamheid, maar alles met volheid, vitaliteit en plezier. Onkruid dat opschiet uit een barst in een stoep, een boomwortel die onbeschaamd door een asfaltpantser breekt.: het waren evenzeer tekenen van een vrije natuur…

We zijn in verbrokkelde stukken uiteengevallen, dacht ik, maar de wilde natuur kan ons nog steeds tot onszelf terugbrengen.’

20 december 2008

Joe,

Toch efkens laten weten dat ik uw bericht heb ontvangen en de tekst gelezen. Het is een hele boterham, maar ik zal er met plezier op reageren (stap voor stap) na de examens.

Tot nieuwjaar!

Dein Freund





Staat & Economie

2 02 2009

Volgende mail behandelt volgende vragen: Hoe gebeurt de economische overgang van het kapitalisme naar het communisme? Welke rol speelt de staat daarin? Welke relatie bestaat er tussen de staat en de economie?

3 november 2008

Joep Ys.,

Er bestaat een werk van de Groepen van Internationale Communisten (GIC) getiteld “Grondbeginselen van communistische productie en distributie” dat precies beantwoord aan de kritiek van het liberale studentenblad (http://lvsvantwerpen.be/index.php?option=com_myblog&show=Communisme-is-onmogelijk.html&Itemid=0). Het boek van de GIC geeft een meer afdoend antwoord over hoe een werkelijk communistische productie er dan wel moet uitzien, of ten minste, in welke richting ze moet evolueren en hoe die omwenteling moet gebeuren: van een economie met als motivatie de accumulatie van het kapitaal (laten we dat een “productiemaatschappij” noemen), naar een maatschappij met als motivatie bevrediging van de menselijke behoeften (wat ik een werkelijke consumptiemaatschappij noem en dat is dan geen negatief woord). Jammer genoeg vond ik het boek niet meteen op het internet en kan ik u momenteel enkel een zelfgetypte inhoudsopgave doorsturen. Ge kunt echter al raden waarover het gaat a.h.v. de titels.*

Het is zeker dat die liberale kritiek zeer terecht is voor de zogenaamd “communistische” regimes met als schoolvoorbeeld het Stalinistische Rusland die in feite maar een vorm van zeer sterk gecontroleerd en gecentraliseerd kapitalisme zijn, typisch voor staten die economisch zwak staan. Opdat Rusland, China, Cuba, Cambodja… zouden kunnen concurreren met de West-Europese landen en de VS kunnen zij geen of maar een beperkte vrijheid van ondernemen toestaan, aangezien elke misstap een significante verzwakking van hun economische positie op wereldvlak zou betekenen. Maar in een toestand van toenemende economische en imperialistische spanningen, m.a.w. in de vervalfase van het kapitalisme, is die tendens tot verstaatsing algemeen, enkel is het in die zwakkere landen duidelijker.

De betrekkingen tussen de staat en de burgermaatschappij

In de opkomstperiode van het kapitalisme bestond er een duidelijke scheiding tussen politiek (een terrein voorbehouden aan specialisten in staatsmanschap) en economie, wat het gebied van het kapitaal en de afzonderlijke kapitalisten bleef. In deze periode was de staat, hoewel hij er al toe neigde zich boven de maatschappij te verheffen, nog steeds voor het overgrote deel overheerst door belangengroepen en fracties van het kapitaal die zich vooral uiten in het wetgevende deel van de staat. De wetgevende macht overheerste nog steeds overduidelijk de uitvoerende: het parlementaire stelsel, de vertegenwoordigde democratie, bezaten een werkelijkheidsgehalte en vormden de arena waarbinnen de verschillende belangengroepen elkaar te lijf konden gaan.
Omdat de rol van de staat het behoud was van de sociale orde in het belang van het kapitalistische stelsel als geheel en op de lange termijn, kon hij ook enkele hervormingen doorvoeren ten gunste van de arbeidskrachten en tegen de barbaarse excessen in de uitbuiting van de arbeiders, te wijten aan de onverzadigbare onmiddellijke vraatzucht van de afzonderlijke kapitalisten (bijvoorbeeld de ‘Tien-Uren-Wet’ in Groot-Brittannië, de wettelijke beperking op de kinderarbeid, enzovoort).

De periode van het kapitalistisch verval wordt gekenmerkt door het opslorpen van de burgerlijke maatschappij door de staat. Daardoor verloor de wetgevende macht, die oorspronkelijk de rol had de maatschappij te vertegenwoordigen, iedere betekenis ten opzichte van de uitvoerende macht, die bovenaan de staatspiramide staat. In deze periode worden politiek en economie verenigd: de staat wordt de belangrijkste kracht in de nationale economie, en zijn werkelijke beheerder. Hetzij door geleidelijke integratie (de gemengde economie), hetzij door bruuske omwentelingen (de volslagen verstaatste economie) houdt de staat op een vertegenwoordiging van kapitalisten en belangengroeperingen te zijn: hij wordt de collectieve kapitalist die alle afzonderlijke belangengroepen onderwerpt aan zijn ijzeren wet. De staat, als verwerkelijkte eenheid van het nationale kapitaal, verdedigt de nationale belangen binnen het blok waartoe het behoort en tegen het rivaliserende blok. Verder neemt hij rechtstreeks op zich de uitbuiting en de onderwerping van de arbeidersklasse te verzekeren.”

De proletarische strijd tijdens de vervalperiode van het kapitalisme, Internationale Revue – 2004, nr. 16, http://nl.internationalism.org/booktree/553

Een echte vrije markt bestaat dus niet meer en kan ook niet meer bestaan. Voorstanders hiervan denken nog in de 19de eeuw te leven. Zo zijn de argumenten van de altermondialisten/antiglobalisten een illusie voor de arbeidersklasse, aangezien zij schreeuwen om meer staatscontrole over “onverantwoordelijke” multinationals. Maar vandaag is “vadertje staat” misschien zelfs de grootste uitbuiter van haar bevolking. In de 19de eeuw had zij een eerder regulerende werking, hoefde zij zich ook niet te moeien met economische kwesties en kon de vrije markt inderdaad floreren.

Ik geef toe dat heel deze uitleg aan diepgang mist, maar als je het verschil tussen een economie van vrije markt en een kapitalistische planeconomie wil begrijpen, is het belangrijk om ook de economische en politieke rol van de staat te snappen.

Hieronder nog de positie van de IKS over wat de staat zal moeten zijn tijdens de overgangsperiode van kapitalisme naar communisme en hoe ze zal moeten verdwijnen. Het betreft een resolutie die na veel discussies werd aangenomen in 1979, maar er bestaan binnen de IKS verschillende standpunten over de rol en de functionering van de staat tijdens die periode. De brochure hierover (met alle argumentatie) bestaat jammer genoeg nog niet in het Nederlands, wel in het Frans, misschien in het Engels (de site van de ICC is nogal chaotisch). Er is ook een serie artikels die nu verschijnen in de Internationale Revue over de transitieperiode, die minder abstract zijn dan deze abstracte samenvatting.

Ik geef toe, ik heb dat ook allemaal niet gelezen, maar dan hebt ge al verwijzingen voor latere lectuur.

“The Period of Transition from Capitalism to Socialism

Resolution accepted at the 3rd Congress of the ICC (1979)

During the period of transition the division of society into classes with antagonistic interests will give rise to a state. Such a state will have the task of guaranteeing the advances of this transitional society both against any ex­ternal or internal attempt to restore the power of the old exploiting classes and main­taining the cohesion of society against any dis­integration of the social fabric resulting from conflicts between the non—exploiting classes which still subsist.

The state of the period of transition has a certain number of differences from previous states:

1. For the first time in history, it is not a state in the service of an exploiting minority for the oppression of the majority, but is on the contrary, a state in the service of the major­ity of the exploited and non—exploiting classes and strata against the old ruling minority.

2. It is not the emanation of a stable society and relations of production, but on the contrary of a society whose permanent characteristic is a constant transformation on a greater scale than anything else in history.

3. It cannot identify itself with any economi­cally dominant class because there is no such class in the society of the period of transi­tion.

4. In contrast to states in past societies, the transitional state does not have a monopoly of arms.

For all these reasons, marxists have talked of a “semi-state” when referring to the organ that will arise in the transition period.

On the other hand, this state still retains a number of the characteristics of past states. In particular, it will still be the guardian of the status quo, the task of which will be to codify, legalise and sanction an already exist­ing economic order, to give it a legal force which has to be acknowledged by every member of society.

In the period of transition, the state will tend to conserve the existing state of affairs. Be­cause of this, the state remains a fundamentally conservative organ that will tend:

a) not to favour social transformation but to act against it;

b) to maintain the conditions on which its own life depends: the division of’ society into classes;

c) to detach itself from society, to impose itself on society, to perpetuate its own existence and to develop its own pre­rogatives;

d) to bind its existence to the coercion and violence which it will of necessity use during the period of transition, and to try to maintain and reinforce this method of’ regulating social relations;

e) to be a fertile soil for the formation of a bureaucracy, providing a rallying point for elements coming from the old classes and offices which have been destroyed by the revolution.

This is why from the beginning marxists have always considered the state of the period of transition to be a “scourge”, a “necessary evil”, whose “worst sides” the proletariat will have to “lop off as much as possible” (Engels). For all these reasons, and in contrast to what has happened in the past, the revolutionary class cannot identify itself with the state in the period of transition.

To begin with the proletariat is not an econom­ically dominant class, either in capitalist soc­iety or the transitional society. During the transition period it will possess neither an economy nor any property, not even collectively: it will struggle for the abolition of economy and property. Secondly, the proletariat, the communist class, the subject which transforms the economic and social conditions of the tran­sitional society, will necessarily come up against an organ whose task is to perpetuate these conditions. This is why one cannot talk about a “socialist state”, a “workers’ state” nor a “proletarian state” during the period of transition.

This antagonism between the proletariat and the state manifests itself both on the immediate and the historic level.

On the immediate level, the proletariat will have to oppose the encroachments and the pressure of a state which is the manifestation of a society divided into antagonistic classes. On the historic level, the necessary disappearance of the state in communist society, which is a perspective which marxism always defended, will not be the result of the state’s own dynamic, but the fruit of the pressure mounted on it by the proletariat in its own movement forward, which will progressively deprive it of all its attributes as the progress towards a classless society unfolds. For these reasons, while the proletariat will have to use the state during the transition period, it must retain a complete independence from it. In this sense the dic­tatorship of the proletariat cannot be confused with the state. Between the two there is a constant relation of force which the prole­tariat will have to maintain in its favour: the dictatorship of the proletariat is exerted by the working class itself through its own independent armed unitary organs: the workers’ councils. The workers’ councils will partici­pate in the territorial soviets (in which the whole non—exploiting population is represented and from which the state structure will emanate) without confusing themselves with them, in order to ensure its class hegemony over all the structures of the society of the transitional period.”

http://en.internationalism.org/pamphlets/transition

Groeten,

Y.

*Ondertussen vond ik een Engelse versie op  http://www.kurasje.org/arksys/archset.htm, onder “Texts”, 1930, Fundamental Principles of Communist Production and Ditribution – GIK (Holland)





Moord in Antwerpen (mei 2006)

2 02 2009

Het lijkt eeuwen geleden dat deze correspondentie plaatsvond, maar het blijft actueel. De laatste mail verstuurde ik niet, omdat ik hem niet echt goed vond, maar ik zet hem er toch maar bij.

Onlangs ontving ik verschillende uitnodigingen om deel te nemen aan de ‘Witte mars’ van vrijdag. Deze mars komt er als reactie op de moorddaden te Antwerpen gepleegd door een jongeman van 18. Nadat deze jongere zichzelf kaalschoor, kocht hij een jachtgeweer en ging vervolgens op moordtocht. Hij doodde een Afrikaans meisje en een tweejarig kind en verwondde een meisje met een hoofddoek. Vervolgens werd hij zelf verwond door de politie, opgepakt en verhoord. Tijdens zijn verhoor vertelde hij dat hij bewust allochtonen had neergehaald.

De gepleegde moorden zijn verschrikkelijk en vallen niet goed te praten. Velen toonden hun medeleven met de slachtoffers. Men is geshockeerd door het irrationele geweld dat er vandaag de dag heerst en wil dit tonen door mee te stappen in een mars, georganiseerd door de overheid. Dit is best begrijpelijk, maar toch stel ik me hier veel vragen bij.

Wat is nu de bedoeling van deze mars? “Voor een betere wereld zonder zinloos en racistisch geweld” (De Standaard, 26 mei 2006) Om te tonen aan de samenleving dat we tegen zinloos geweld zijn. Zijn we dat niet al jaren? Is het geweld gestopt? Zal het nu stoppen? Pakken we de werkelijke oorzaken van het geweld aan? Ik denk dat het belangrijk is de diepgaande wortels van het probleem te achterhalen, ons vragen te stellen over de wereld waarin we leven. Het is niet door passief mee te stappen in een mars dat er iets zal veranderen.

Waarom bestaat er zulk irrationeel geweld? Waarom bestaat er xenofobie (= angst voor vreemdelingen)? Hoe komt het dat in de hedendaagse periode xenofobe, extreem rechtse ideeën zoveel succes hebben? Dit zijn volgens mij algemene, fundamentele vragen die moeten worden gesteld. Vragen die de huidige maatschappij zelf in vraag stellen en niet binnen haar logica blijven steken.

Volgende vragen werden naar voren gebracht door de media en de politiekers: “Is het Vlaams Belang verantwoordelijk? In welke mate is het verantwoordelijk? Welke straf moeten we de dader geven? Wat kunnen we tegen dit geweld doen, zonder dat het onze ‘democratie’ aantast?” Deze vragen zijn een valstrik. Men redeneert binnen de grenzen van de maatschappijlogica, binnen haar beperkingen. Men pakt alleen maar de gevolgen aan in plaats van de maatschappij zelf te veranderen, want het zijn haar fundamenten zelf die wankel staan.

Het Vlaams Belang bijv. zou de oorzaak zijn van het probleem. Deze argumentatie gaat niet op. Extreem rechtse partijen zijn een gevolg, geen oorzaak, van een maatschappij die een zondebok zoekt voor haar miserie. Deze partijen wakkeren die haat wel aan, maar in wezen zijn zij een uitdrukking van het gedachtegoed dat de hedendaagse maatschappij schept.

Welke straf moet de misdadiger krijgen? Als we ons nu eens de vraag stelden: waarom bestaan er misdadigers? Wat maakt dat mensen moorden? Frustratie, depressie? Hoe komt het dan dat er vandaag zovelen zich niet goed in hun vel voelen? (in 2004 was gemiddeld 8 % van de bevolking van 15 jaar en ouder depressief) Is het de uitzichtloosheid, een gebrek aan vertrouwen in de toekomst?

Wat u ook doet, ik vraag u die algemene vragen te stellen, erover na te denken, met anderen erover te praten en niet blindelings in de leuzen van de organisatoren te vertrouwen. Stel u vragen bij de mars zelf. Wie organiseert ze? Wie roept op om mee te stappen? Wie heeft er belang bij? Zelf zal ik niet aanwezig zijn op de mars.

Met oprechte groeten,

Y.

P.S. antwoorden, commentaar, kritiek zijn altijd welkom.

—————————————————————————————————————–

Het doet me goed zulke woorden te lezen, zeker als ze geschreven zijn door een leeftijdsgenoot. Dit geeft me hoop in deze donkere tijden.

Ik zou eerst willen zeggen dat de fundamentele vragen die je stelt, degene zijn die ik mij ook stel en waarvan ik hoop dat anderen ze zich ook stellen. Ik ben het eens met je aanzet tot denken buiten de logica onzer maatschappij, want ik weet dat die beklemmend werkt in deze zaak.

Verder heb je me sinds ons gesprek woensdag over het VB als zelfbedruipend gevolg van maatschappelijke onzekerheid overtuigd van je standpunt, ook al zie ik in de harde VB-kern nog steeds een zekere oorzaak van die onzekerheid, want ik denk dat sommige mensen nu éénmaal geboren zijn om angstig en anti-multicultureel redeneren en dat ze anderen van hun gelijk willen proberen te overtuigen. De ‘groepering VB’ is volgens mij een resultaat van de acties van deze kern en van de zoektocht naar een zondebok, die kenmerkend is voor de teloorgang van de samenleving.

Wat de betoging betreft heb ik twee dingen te zeggen. Ten eerste, het is niet omdat we tegen zinloos geweld en racisme zijn, dat we dat altijd hebben laten zien. Jij waarschuwt de mensen voor hun passieve meelopen in de mars, terwijl je zelf je afkeer van geweld slechts ventileert tegen een select groepje bekenden. Ik ben van mening dat massale tekenen zoals de mars weldegelijk effect zullen hebben, zij het niet op maatschappelijk vlak, maar eerder op ‘metamaatschappelijk vlak’. Mensen herkennen hun eigen denkbeelden in die van anderen en allen vormen zij een coherente groep in een verdeelde maatschappij. En zoals wij beiden weten staat of valt elke (r)evolutie met de coherentie van de groep aan de basis ervan.

Ten tweede zou ik het willen hebben over de kritische vragen die je stelt op het einde van je betoog. Als de mars was gelopen zoals ik hoopte dat hij zou gelopen zijn, dan zou ik met uitgestreken gezicht hebben kunnen zeggen dat dit een mars van het volk was en dat haar bedoeling edel en oprecht was. Ik denk dat dit, wat er ook gebeurd is, toch nog geldt voor veel deelnemers, maar spijtig genoeg niet voor de zogenaamde organisatoren.

De mars had een massaal volksprotest moeten worden waar de vox populi zou regeren. Het volk zou organisator, deelnemer en vooral apolitiek en stil moeten geweest zijn. Velen hebben opgeroepen om mee te stappen, en als een burger die volledig achter het concept van de mars stond, heb ik hetzelfde gedaan. De ‘organisatoren’ vonden het echter nodig om uit de schaduw te treden en zich tijdens de eindtoespraken op te werpen als de voorvechters van de democratie en de slachters van het beest genaamd Filip De Winter en zijn vehikel Vlaams Belang. Ik had op slag spijt dat ik tussen het luid applaudisserende gepeupel stond. Na de zoveelste bedreiging aan het adres van De Winter zag ik tot mijn grote opluchting dat er wel meer mensen waren die hoofdschuddend richting podium keken. Hieruit leid ik af dat een redelijk deel van de deelnemers toch nog het bos door de bomen kon zien en dat zij beseften dat we niet op de Bolivarplaats stonden om het Vlaams Belang publiek op te knopen. Gelukkig wisten de volgende sprekers de sfeer nog om te buigen naar een sfeer van verdriet en medeleven.

Ik hoop dat ik mijn standpunt ietwat duidelijk heb kunnen overbrengen.

Groet,

R.

—————————————————————————————————————–

Bedankt voor je antwoord! Je haalt veel punten aan die volgens mij cruciaal zijn en de moeite lonen om verder op in te gaan.

Allereerst vind ik het belangrijk dat we een onderscheid maken tussen de organisatoren en de deelnemers. Dit heb je gedaan, wat ik terecht vind.

Wie is de organisator? Je spreekt van een edele en oprechte ‘mars van het volk’, die volgens jou misbruikt werd door de organisatoren. De mars was volgens mij niet van het ‘volk’, maar van de overheid. Ze werd immers volledig door haar georganiseerd. Het is de overheid die via haar kanalen, zoals de media, en via haar partijen iedereen opriep om deel te nemen. Je kan niet spreken van een “spontaan volksprotest”.

Waarom roept de overheid iedereen op? Ik denk dat deze mars in de eerste plaats werd georganiseerd door de regerende partijen, om haar eigen belangen te verdedigen. Zoals jij het goed verwoordde: “De organisatoren vonden het echter nodig om uit de schaduw op te treden en zich tijdens de eindtoespraken als de voorvechters van de democratie en de slachters van het beest genaamd Filip De Winter en zijn vehikel Vlaams Belang.”

Haar eigen belangen bestaan er inderdaad in het Vlaams Belang (VB) als agressor voor te stellen, als veroorzaker van irrationeel geweld, racisme en xenofobie. Deze mars verdedigt volgens mij niet de belangen van de meerderheid, maar van een fractie binnen de bezittende en daarom heersende klasse of bourgeoisie. Je kan dus ook niet spreken van een coherente groep.

“De mars had een massaal volksprotest moeten worden waar de vox populi zou regeren. Het volk zou organisator, deelnemer en vooral apolitiek en stil moeten geweest zijn.”

Ik geloof dat zulke marsen in weze niets veranderen, want er wordt net niets gezegd. Allen komen met hun eigen bedoelingen. Er bestaat geen werkelijk debat, geen bediscussiëren van de werkelijke oorzaken van de problemen. Integendeel, men vraagt om stil te zijn en niet aan politiek te doen, tenzij het om de ‘politiek’ van de heersende klasse gaat, die nooit de grenzen van de ‘democratie’ overschrijdt, die nooit de maatschappij zelf in vraag stelt.

De meeste deelnemers kwamen vol goede bedoelingen , daar twijfel ik niet aan: voor een betere wereld zonder geweld, racisme en xenofobie. Maar deze wereld kan denk ik niet bereikt worden door achter het vaandel van de bourgeoisie te stappen, de sociale klasse bij uitstek die niet naar een verandering van de maatschappelijke verhoudingen dingt. Volgens mij werden de deelnemers misleidt door de propaganda van de bourgeoisie zodat de massa zich achter haar politiek zou scharen.

Vormen van protest die volgens mij werkelijk dingen kunnen veranderen, zijn bijv. de betogingen in Frankrijk omtrent de CPE-wet (Contrat Première Embauche). In deze beweging verzamelden jongeren, werkenden, werklozen, gepensioneerden zich in soevereine algemene vergaderingen waar er plaats was voor diepgaande debatten. Men verzamelde zich achter een standpunt dat de belangen van de meerderheid verdedigde (“Nee, aan de bestaansonzekerheid”) en niet achter specifieke eisen voor studenten, of tegen specifieke politieke groeperingen, zoals extreem-rechts.

Vriendelijke groeten,

Y.